را (آفريده) و منظم ساخته، سپس فجور و تقوا (شرّ و خيرش) را به او الهام كرده است.
از اين آيه استفاده مى‌شود كه خداوند، توان درك و تشخيص نيكى‌ها از بدى‌ها را به انسان افاضه نموده و انسان را به گونه‌اى قرار داده كه كليات امور را درك مى‌كند. امام صادق (ع) در تفسير آيه فوق فرموده است:
«وَ بَيَّنَ لَها ما تَأْتى‌ وَ ما تَتْرُكُ» «١» (خداوند) براى انسان تبيين كرده كه چه چيزهايى را بايد به جا آورد و چه كارهايى را بايد ترك كند. «٢» هدايت تشريعى‌ خداوند بر انسان‌ها منّت نهاده و علاوه بر هدايت تكوينى، هدايت تشريعى را نيز نصيب انسان نموده و آن عبارت است از بيان معارف الهى و تشريع عبادات و قوانين‌شرعى.
واسطه در اين هدايت در مرحله نخست پيامبرانند، چنان كه فرمود:
«هُوَ الَّذى‌ ارْسَلَ رَسوُلَهُ بِالْهُدَى وَ دينِ الْحَقِّ » «٣» او كسى است كه رسولش را با هدايت و آيين حق فرستاد.
هدايت تشريعى خدا نسبت به انسان از همان آغاز پيدايش انسان بر روى زمين پديد آمد و تا آخرين لحظه حيات بشرى در روى زمين ادامه دارد.
اصول هدايت تشريعى در همه اديان آسمانى يكى است، همانند: دعوت به توحيد، معاد ونبوت و اصلاح اخلاق و دستور به دورى از رذايل و گناهان و تسليم و خضوع در برابر خداوند به وسيله انجام عبادات و وظايف شرعى. چنان كه آيه شريفه ذيل نيز بدين معنا گويا مى‌باشد:
«شَرَعَ لَكُم مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّى‌ بِهِ نُوحاً وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ‌