هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٩
حكم تو درباره دوستان و محبّانت، بر آنانكه وجودشان را براى حضرتت خالص و براى دينت مخصوص گردانيدى. چون اختيار نمودى براى ايشان بسيارى از نعمتهاى پاينده را كه در نزد تو جاودانى است و هيچ زوال و فنايى ندارد؛ بعد از آنكه شرط كردى بر آنان كه از مقام و رياستها و زينت و آرايشهاى اين دنياى پست كناره جويى نمايند، پس ايشان هم متعهد شده و پذيرفتند و تو هم مىدانستى كه ايشان به عهد و پيمان خود وفا خواهند كرد، پس از آنان پذيرفتى و ايشان را مقبول و مقرّب درگاه خود ساختى و مقدم داشتى از براى ايشان نام نيك و بلند و ذكر خير و تعريف و تمجيدِ آشكار، و فروفرستادى بر ايشان ملائكه خود را و گرامى داشتى آنان را به وحى خود خلاصه آنكه در قرار گرفتن اين بزرگواران در ابتداى صف مهتدين علاوه بر شمول فضل الهى، خود آنان نيز به مقام بندگى و لوازم آن توجه داشته و از رغبت نشان دادن به دنيا و زخارف آن دورى كردهاند و همين مسائل سبب گزينش آنان به مقام ولايت الهى شده است.
خصوصيات هدايت يافتگان افرادى كه با به وجود آوردن زمينههاى لازم در خود، و تبعيت از پيامبران و امامان عليهم السلام شايستگى بهرهمندى از هدايتهاى الهى را يافته و در گروه مهتدين جاى گرفتهاند در بينشها و گرايشها و اعمالشان ويژگىهايى وجود دارد كه مهمترين آنها را از قرآن مجيد نقل مىكنيم:
١- ايمان به غيب هدايت يافتگان از دايره محدود جهان مادى پا را فراتر گذاشته و با ايمان به جهانماوراى طبيعت افق بسيار وسيعى را براى خود گشودهاند. آنها با قرار گرفتن در بزرگ راه هدايت از ملك به ملكوت و از خاك به سوى خدا پر مىكشند و با چشم دل آن سوى جهان را مشاهده مىكنند.
«الَّذينَ يُؤْمِنوُنَ بِالْغَيْبِ وَ ... اولئِكَ عَلى هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ» «١»