هدايتى را به طور مستقيم از سوى خدا دريافت مى‌كنند، سپس به ارشاد و هدايت ديگران مى‌پردازند. چنان كه خداى متعال به پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله مى‌فرمايد:
«قُلْ إِن ضَلَلْتُ فَإِنَّمَا أَضِلُّ عَلَى‌ نَفْسِي وَإِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوحِى إِلَيَّ رَبِّي إِنَّهُ سَمِيعٌ‌قَرِيبٌ» «١» بگو: اگر من گمراه شوم، از ناحيه خود گمراه مى‌شوم، و اگر هدايت يابم، به وسيله آنچه پروردگارم به من وحى مى‌كند هدايت مى‌يابم، او شنواى نزديك است! پس از پيامبران، امامان معصوم عليهم السلام در اوج قله هدايت بوده و با هدايت‌هاى الهى و استفاده از نور هدايت نبى گرامى اسلام صلى الله عليه و آله، خود از پرچمداران هدايت خلق گشته‌اند. «٢» هدايت ديگر انسان‌ها نيز منوط به تبيعت از هدايت انبياء و اولياى الهى است.
خداوند متعال از همگان مى‌خواهد كه به وسيله ايمان و تبعيت از پيامبر اكرم (ص)، خود را در معرض هدايت الهى قرار دهند.
«... فَآمِنُوا بِاللّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ» «٣» ايمان بياوريد به خدا و فرستاده‌اش، آن پيامبر درس نخوانده‌اى كه به خدا و كلماتش ايمان دارد؛ و از او پيروى كنيد تا هدايت يابيد! پس مؤمنان با تبعيت هر چه بيشتر، خود را به پيامبران نزديك‌تر نموده و در گروه مهتدين قرار خواهند گرفت.
در مورد هدايت يافتگى پيامبران و امامان نكته حائز اهميتى كه بايد مورد توجه قرار گيرد اين است كه علاوه بر شمول رحمت و فضل الهى بر پيامبران و امامان، خود اين بزرگواران نيز شايستگى دريافت اين مواهب را از خود نشان داده و بدين جهت مورد