هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩١
اهداف شوم خويش دست يابند.
٣- مجرمان:
دسته ديگر از گمراهگران در هر جامعه، مجرمان و تبهكاران آن جامعه هستند. اين گروه با اشاعه فساد و فحشاء، افكار انحرافى، بدعتها و ... مردم را از راه حق باز داشته و به گمراهى سوق مىدهند دوزخيان در مخاصمه با يكديگر به اين حقيقت اعتراف مىكنند كه:
«وَ ما اضَلَّنا الَّا الُمجْرِمُونَ» «١» امّا كسى جز مجرمان ما را گمراه نكرد.
در آيهاى نيز خاطر نشان مىسازد كه عدهاى از مجرمان با مشغول كردن مردم به داستان سرايى و انتشار افكار و سخنان باطل و بيهوده، آنها را از شنيدن آيات كتاب الهى و سخن حق باز مىداشتند و بدين وسيله سخنان ياوه را در جامعه رواج مىدادند. «٢» گاهى نيز مجرمان براى جلوگيرى از دعوت توحيدى انبيا، به ساختن بتها و دعوت مردم به پرستش آنها اقدام مىكردند. «٣» مجرمان گاهى در لباس دوست ظاهر شده و به فريب ديگران مىپردازند. قرآن مجيد به دوستى گمراهگرانه اين مجرمان اشاره نموده كه چگونه در قيامت سبب پشيمانى فريب خوردگان مىشوند در حالى كه پشيمانى سودى ندارد:
«وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى يَدَيْهِ يَقُولُ يَالَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا يَا وَيْلَتَى لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَاناً خَلِيلًا لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءَنِي وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنسَانِ خَذُولًا» «٤» و (به خاطر آور) روزى را كه ستمكار دست خود را (از شدت حسرت) به دندان مىگزد و مىگويد: اى كاش با رسول (خدا) راهى برگزيده بودم! اى واى بر من، كاش