است؛ و به سنت و طريقه او رفتار نماييد، زيرا طريقه او هدايت كننده‌ترين سنت‌ها و روش‌ها است.
در شريعت اسلام به دليل كامل بودن آن، به همه زواياى مسائل فردى و اجتماعى توجه شده و هيچ مسأله‌اى از قلم نيفتاده است. برخى از احكام به گونه‌اى كلى است كه با تطبيق برجزئيات و مصاديق فراوان، حكم بسيارى از موارد را روشن مى‌كند و برخى از احكام نيز اختصاصاً به موارد خاص نظر دارد.
قرآن مجيد درباره هدايت خودش كه همانا دعوت به آيينى است كه پيامبراكرم صلى الله عليه و آله براى هدايت مردم به سوى آن مبعوث گرديده، مى‌فرمايد:
«انَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدى‌ لِلَّتى‌ هِىَ اقْوَمُ» «١» اين قرآن، به راهى كه استوارترين راه‌هاست، هدايت مى‌كند.
علامه طباطبايى (ره) در شرح اقوم بودن آيينى كه قرآن بدان دعوت مى‌كندمى‌نويسد:
اگر اين وصف «لِلَّتى‌ هِىَ اقْوَمُ» در مقايسه با ساير ملت‌هاست بدين جهت است كه هر ملتى براى خود راه و روشى را برگزيده تا در امور زندگانى از آن نفع ببرد، ليكن همانگونه كه اين سنت‌ها در بعضى موارد نافع و در بعضى موارد زيان آورند و اگر پاره‌اى از خواسته هايشان را تأمين مى‌كنند، پاره‌اى را نيز از دست مى‌دهند؛ اما اسلام قائم به تمام مصالح دنيوى و اخروى آنان است بدون اين كه منفعتى از آنان زايل شود. بنابراين دين حنيف اقوم است بر حيات انسانى تا ديگر ملل؛ و اگر اقوميت در مقايسه با ساير شرايع الهى پيشين است مانند شرايع نوح و موسى و عيسى عليه السلام، از آن جهت است كه اين دين حنيف از اديان سابق كامل‌تر بوده و شامل همه معارف الهى تا آنجا كه بنيه بشرى طاقتش را دارد، بوده و احكام هيچ يك از اعمال انسانى، چه فردى و چه اجتماعى را وانگذاشته است. «٢»