از راه يافتگان است. «١» ٣- دلسوزى و خستگى ناپذيرى در هدايتگرى: يكى از خصائص مشترك انبيا در هدايت جوامع بشرى، تحمل سختى‌ها و آزار و اذيت در اين راه بوده است. به فرموده قرآن همه پيامبران مورد استهزاى مخالفان خويش واقع شده «٢» و سيل تهمت‌ها و افتراهايى نظير سفاهت، ضلالت، جنون، شاعرى، دروغگويى و سحر و ساحرى به سوى آنان سرازير شده است. علاوه بر آن مخالفان، برخى از پيامبران را به قتل و يا اخراج از سرزمين تهديد مى‌كردند و در برخى از موارد هم تهديد خود را عملى كرده و پيامبران را به قتل مى‌رساندند، امّا آنچه جالب توجه است، برخورد دلسوزانه پيامبران با مخالفانشان بوده است. پيامبران در پاسخ آنان به نصيحت و اندرز مى‌پرداختند و با دادن پاسخ‌هاى منطقى، خواستار هدايت آنان مى‌شدند. در خواست عذاب از درگاه خداوند براى اقوام گمراه آخرين راه مبارزه با مشركان و معاندان حق بوده و گرنه پيامبران با تلاش خستگى‌ناپذير تا حد ممكن در صدد جلب قلوب و هدايت مردم به سوى حق بوده‌اند.
تحمل آن همه آزار واذيت و تهمت و افترا به پيامبر اكرم (ص) و دعاى آن حضرت براى هدايت آنان از سوى خداى متعال نمونه بارز اين روش در سيره هدايتى پيامبران بوده‌است.
تسلى خداوند به پيامبر اكرم (ص) در مورد غم و غصه شديدى كه براى هدايت مردم مى‌خورد نشان دهنده دلسوزى فوق العاده آن حضرت در اين زمينه است. خداوند متعال‌مى‌فرمايد:
«لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ» «٣» گويى مى‌خواهى جان خود را از شدت اندوه از دست دهى بخاطر اينكه آنها