هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٣
راه هدايت امتها بوده است- اختلاف وجود داشته؛ زيرا شريعت هر پيامبر شامل طريقى است كه مردم با اجراى دستورات آن به سوى خداوند تقرب مىجويند واين شرايع با توجه به سطح فهم و اختلاف استعداد مردم به حسب مرور زمان و ارتقاى انسانها در مدارج استعداد و آمادگى براى طى درجات كمال متغير بوده و به همين جهت شريعت هر پيامبر از شريعت پيامبر سابق وسيعتر و جامعتر بوده است.
اوصاف مشترك پيامبران در هدايتگرى:
همه پيامبران از سرچشمه وحى الهى سيراب شده و با اتكاء بر قدرت حق به امر هدايت مردم مبادرت ورزيدهاند. اصول تعليمات آنها نيز مشترك بوده و هدف همگى آنان نجات خلق از تاريكىها و رهنمونى به سوى نور بوده است. به همين دليل در امر هدايتگرى اوصاف مشتركى داشتهاند كه در اين قسمت از بحث به برخى از آنها اشاره مىشود.
١- عصمت در هدايت: پيامبران همانگونه كه در تلقى و حفظ وحى معصوم از خطا و اشتباه بودهاند، در مرحله ابلاغ اين هدايت نيز مصون از خطا بودهاند. آنان نه بر آنچه مأمور به ابلاغشان شدهاند مىافزايند و نه چيزى از آن را فرو مىگذارند. اين خصيصه همه پيامبران است كه قرآن مجيد درباره آن مىفرمايد:
«عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِن رَّسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَداً لِيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا رِسَالاتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَأَحْصَى كُلَّ شَيءٍ عَدَداً» «١» داناى غيب اوست و هيچ كس را بر اسرار غيبىاش آگاه نمىسازد، مگر رسولانى كه آنان را برگزيده و مراقبينى از پيش رو و پشت سر براى آنها قرار مىدهد تا بداند پيامبرانش رسالتهاى پروردگارشان را ابلاغ كردهاند؛ و او به آنچه نزد آنهاست احاطه دارد و همه چيز را احصا كرده است.
عصمت عملى پيامبران نيز تأثير بسزايى در قبول هدايت آنان توسط مردم دارد، زيرا