هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٣
آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ» «١» همانهاكه روز جزا را انكار مىكنند. تنها كسى آن را انكار مىكند كه متجاوز و گناهكار است! (همان كسى كه) وقتى آيات ما بر او خوانده مىشود مىگويد: «اين افسانههاى پيشينيان است!» چنين نيست كه آنها مىپندارند، بلكه اعمالشان چون زنگارى بر دلهايشان نشسته است.
پيداست كه اين گناهان كه خود زنگ دلشان شده مانع ادراك حق توسط اينان مىشود و اينان نمىتوانند از ديگر هدايتهاى الهى- چه هدايتهاى عقلى و چه هدايتهاى رهبران الهى- بهره جويند.
در آيه ديگر نيز به صراحت ازعدم تأثير هدايت بر كسانى كه ابتدا متذكر آيات الهى شده و سپس خود از آن اعراض كردهاند سخن به ميان آمده است:
«وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِآيَاتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَفِي آذَانِهِمْ وَقْراً وَإِن تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدَى فَلَن يَهْتَدُوا إِذاًأَبَداً» «٢» چه كسى ستمكارتر است از آن كس كه آيات پروردگارش به او تذكر داده شد، و از آن روى گرداند، و آنچه را با دستهاى خود پيش فرستاد فراموش كرد؟ ما بر دلهاى اينها پردههايى افكندهايم تا نفمند؛ و در گوشهايشان سنگينى قرار دادهايم (تا صداى حق را نشنوند)! و از اين رو اگر آنها را به سوى هدايت بخوانى، هرگز هدايت نمىشوند! اكنّه جمع كِنان به معناى پوشش است كه شىء در آن محفوظ مىماند. «٣» بر روى قلب اين افراد گناهكار كه از آيات الهى دورى مىكنند پردههايى آويخته مىشود كه مانع فهم و درك حقايق مىگردد. بدين ترتيب ديگر انذار و تبشير نيز در آنها اثرى نمىگذارد و راهى