هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٤
اجراى عدالت اجتماعى در جامعه است تا فاصله طبقاتى كم شده و بسيارى از ظلمها كه از اين طريق به جامعه تحميل مىشود از بين برود. احكامى چون قصاص، ديات و حدود نيز به ايجاد امنيت لازم و ضرورى براى يك محيط سالم كمك مىكند. پس اسلام به تمام معنا به اين مهم توجه داشته كه ابتدا بايد محيط اجتماع را سالم كرد تا بدين وسيله زمينه لازم براى هدايت افراد مهيا گردد.
موانع هدايت موانع هدايت نيز به سه دسته تقسيم مىشوند:
١- صفات و روحيات اخلاقى يكى از عوامل عمده موضعگيرى اهل ضلالت در برابر هدايتهاى الهى داشتن روحيات خاص و ناپسند است از جمله:
الف- هواپرستى: هواپرستى يعنى ترجيح دادن خواستههاى نفسانى بر آنچه خواست عقل است. قرآن مجيد به صراحت تمام از متابعت هوا و هوس نهى كرده و آن را سبب انحراف از راه هدايت مىداند:
«وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِاللَّهِ» «١» از هواى نفس پيروى مكن كه تو را از راه خدا منحرف سازد.
در آيه ديگر كسانى را كه هواها و غرايز حيوانى خود را معبود خويش گرفته و در صدد ارضاى آنها مىباشند منحرفانى ناميده كه با وجود داشتن اعضاى ظاهرى چون چشم و گوش كه وسيله راهيابى به راه حقّند، از آن بىبهره مانده و راهى به سوى هدايت نمىيابند.
«أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ