هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٠
و يا خطاب به پيامبرش مىفرمايد:
«لَيْسَ عَلَيْكَ هُديهُمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدى مَنْ يَشاءُ» «١» هدايت آنها بر تو نيست، ولى خداوند، هر كه را بخواهد، هدايت مىكند.
در حاليكه مىدانيم خداوند هدايت را براى همه مردم خواسته و پيامبرانش را به سوى مردم گسيل داشته و مخاطب كتب آسمانىاش نيز تمامى مردمند، پس قطعا" مراد اين آيات كه هدايت الهى را در مورد گروهى خاص مىداند نمىتواند هدايت ابتدايى باشد، بلكه منظور همان هدايت پاداشى است كه بخاطر عملكرد برخى از انسانها نصيب آنان مىشود. آياتى ديگر از قرآن كه مفسّر و مبيّن آيات فوق قرار مىگيرد به اين مطلب تصريح نموده و شرايط ويژهاى را براى دستيابى افراد به هدايت دوم لحاظ كرده است؛ مثلًا به عنوان يك قانون كلى مىفرمايد:
«وَالَّذينَ جاهَدوُا فينا لَنَهْديَنَّهُمْ سُبُلَنا» «٢» و آنها كه در راه ما جهاد كنند، قطعاً به راههاى خود، هدايتشان خواهيم كرد.
ويا به نقش عامل ايمان در هدايت ثانوى آنها اشاره كرده و مىفرمايد: «يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ» «٣» خداوند كسانى را كه ايمان آوردند به خاطر گفتار و اعتقاد ثابتشان، استوار مىدارد؛ هم در اين جهان و هم در سراى ديگر! «٤» در داستان اصحاب كهف نيز ايمان آوردن آنان به پروردگارشان را سبب ازدياد هدايت آنها برمىشمرد و مىفرمايد:
«إِنَّهمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنَاهُمْ هُدىً وَرَبَطْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُوا فَقَالُوا رَبُّنَا