١- نهى از پذيرفتن ولايت طاغوت‌ها: در هر جامعه كسانى وجود دارند كه مانع ساختن جامعه سالم مى‌شوند و در رأس اين گروه طاغوت‌ها و ظالمان قرار دارند، از اين رو يكى از وظايف اوليه مؤمنان در اين باره، نفى ولايت‌طاغوت‌ها مى‌باشد؛ زيرا اگر همه مردم دست به هم داده و زير بار ظالمان نروند، جايگاهى براى اعمال ظلمشان نمانده و از اريكه قدرت سرنگون خواهند شد. و اين اولين قدم در برپايى جامعه‌اى صالح خواهد بود. اين دعوت در برخى از آيات بصورت صريح و در برخى در ضمن بيانِ مبارزه پيامبران گذشته با حاكمان ظالم آورده شده است.
٢- دعوت به برچيدن شرك و ظلم از روى زمين و حاكميت بخشيدن به دين خدا: يكى از فلسفه‌هاى اساسى تشريع جهاد در اديان الهى و بويژه دين اسلام اين است كه جهاد مقدمه‌اى براى تشكيل حكومت صالحان و رخت بربستن حكومت مشركان و ملحدان است. قرآن مجيد به صراحت بيان مى‌دارد كه:
«وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى‌ لَاتَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلّهِ » «١» و با آنها پيكار كنيد، تافتنه (شرك و سلب آزادى) برچيده شود و دين (و پرستش) همه مخصوص خدا باشد.
٣- قيام مردم به قسط و عدل: نياز به قسط و عدل در تحقق جامعه صالح و سالم از ضروريات اوليه است. در سايه اجراى عدالت است كه همگان به حق خويش مى‌رسند و امنيت روحى و روانى نيز در جامعه سايه گستر مى‌گردد. آيات كتاب الهى در چندين مورد سخن از قيام به عدل و قسط سرداده «٢» و در يك آيه نيز به صراحت يكى از اهداف اصلى ارسال رسولان را «قيام مردم به قسط» دانسته است:
«لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ ...» «٣»