هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٧
اشتباهات روى آن را نپوشاند، هر شخص در اولين قدم حركت فكرى خود متوجه اصل وجود او خواهد شد. به همين جهت رسالت قرآن مجيد در اين بُعد همانا مبارزه دائم و علنى با شرك و مظاهر آن است. قرآن مجيد در يكى از نداهاى صريح خود بر ضد شرك آن را سختترين گمراهى دانسته و مىفرمايد:
«وَمَن يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَنَّمَا خَرَّ مِنَ السَّماءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ فِي مَكَانٍ سَحيقٍ» «١» و هر كس همتايى براى خدا قرار دهد، گويى از آسمان سقوط كرده و پرندگان (در وسط هوا) او را مىربايند و يا تندباد او را به جاى دوردستى پرتاب مىكند! مبارزه قرآن با ديگر افكار غلط همچون «انكار معاد» يا «انكار نبوت» نيز با سيرى كوتاه در آيات كلام الهى، به خوبى به دست مىآيد. «٢» به عنوان نمونه آيات سوره يس به اين مهم مىپردازد. ابتدا به توهم بعضى از منكران معاد اشاره كرده كه پوسيده شدن استخوانهاى مردگان را دليل بر عدم برانگيخته شدن آنها مىدانستند؛ سپس به جوابگويى پرداخته و با رد توهّم آنان بيان مىدارد كه همان خداوندى كه براى بار اول انسانها را خلق كرد، قادر است دوباره آنان را زنده كند. علاوه بر آن نمونههاى ديگرى از قدرت خداوند را مثال مىزند تا استبعاد برپايى معاد را نفى نمايد. «٣» از آنجا كه عدّهاى، به دليل عدم شناخت صحيح از جهان هستى دچار اين افكار غلط شده و به لغزشگاههاى انديشه گرفتار مىشوند، قرآن مجيد به اصلاحِ ريشهاى اين انحرافها پرداخته و موانع شناخت را به آنها يادآور مىشود تا به اصلاحِ اعتقادات خود بپردازند. به عنوان نمونه به دامهاى تقليد كوركورانه و تكيه بر ظن و گمان اشاره نموده و اين دو را آفت شناخت انسان معرفى كرده است. «٤» از همه انسانها مىخواهد كه خود به تحقيق بپردازند و تا حصول علم از پا ننشسته و به مجرد دستيابى به ظن و گمان به