«قَالَتْ رُسُلُهُمْ أَفِي اللَّهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ» «١» رسولان گفتند: آيا در خدا شك است، خدايى كه آسمانها و زمين را آفريده است؟
«يَا صَاحِبَيِ السِّجْنِ ءَأَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ» «٢» اى دوستان زندانى من! آيا خدايان پراكنده بهترند، يا خداوند يكتاى پيروز؟
گاهى نيز مخاطب را به مقايسه بين دو چيز ترغيب نموده و به اعتراف وا مى‌دارد:
«قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذينَ لا يَعْلَموُنَ» «٣» بگو: آيا كسانى كه مى‌دانند با كسانى كه نمى‌دانند يكسانند؟! «قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَى‌ وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ» «٤» بگو: آيا نابينا و بينا يكسانند؟! يا ظلمتها و نور برابرند؟! «أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى‌ تَقْوَى‌ مِنَ اللّهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ أَم مَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى‌ شَفا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ» «٥» آيا كسى كه شالوده آن را بر تقواى الهى و خشنودى او بنا كرده‌اند. بهتر است، يا كسى كه اساس آن را بر كنار پرتگاه سستى بنا نموده كه ناگهان در آتش دوزخ فرو مى‌ريزد؟
در برخى موارد نيز پرسش تكرار مى‌شود تا شنونده را به دقت و توجه بيشتر وادارد، همانند تكرار سؤال «وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ» تا مخاطبان قرآن را به تأمل و تفكر درباره آن وادارد. «٦» ناگفته نماند كه گاهى نيز از سؤال براى به رخ كشاندن اهميت موضوع استفاده‌