هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣١
اگر در آسمان و زمين، جز «الله» خدايان ديگرى بود، (آسمان و زمين) فاسد مىشدند (و نظام جهان به هم مىخورد.)
و براى نفى شريك داشتن خداى متعال به استدلال پرداخته مىفرمايد:
«مَا اتَّخَذَ اللَّهُ مِن وَلَدٍ وَمَا كَانَ مَعَهُ مِنْ إِلهٍ إِذاً لَّذَهَبَ كُلُّ إِلهٍ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ» «١» خدا هرگز فرزندى براى خود انتخاب نكرده و معبود ديگرى با او نيست، كه اگر چنين مىشد، هر يك از خدايان مخلوقات خود را تدبير و اداره مىكردند و بعضى بر بعضى ديگر برترى مىجستند (وجهان هستى به تباهى كشيده مىشد).
در ديگر مسائل اعتقادى مانند نبوت و معاد نيز به اقامه برهان پرداخته و مثلًا در مورد امكان زنده شدن مردگان، قدرت الهى در خلقت اوليه انسانها را دليل قرار داده «٢» و يا قدرت خداوند در زنده نمودن زمين مرده توسط باران را دليل توانايى خداوند در زنده نمودن دوباره انسانها دانسته است. «٣» خلاصه اينكه قرآن مجيد همانگونه كه از انسانها مىخواهد كه با دليل و منطق سخن گويند و از ارائه سخنان و عقايد مبتنى بر ظن و گمان پرهيز كنند، خود نيز در ارائه حقايق آسمانىاش به ارائه دليل و برهان پرداخته و اين روش را يكى از روشهاى خود در هدايت افراد حقطلبى قرار داده كه اهل سخن حقند و با روشن شدن حقايق با آغوش باز از آن استقبال مىكنند. البته از سوى ديگر همين دلايل و احتجاجهاى قرآنى سبب اتمام حجت عليه كسانى است كه از زبان استدلال استفاده نكرده و با عناد و لجاج مخصوص به خود به مبارزه با حقايق قرآنى پرداختهاند.
طرح سؤ هدايت در قرآن ١٣٦ منابع و مآخذ ال يكى از روشهايى كه امروزه براى تعليم و تربيت مطرح مىشود، روش ايجاد سؤال