گناهان بويژه دورى از فحشا، دزدى، قتل و ... همه نمونه‌هايى از اين مواعظ مى‌باشند؛ تا جايى كه از قرآن با عنوان موعظه ياد شده است.
«يَا أيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُم مَوْعِظَةٌ مِن رَبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدىً وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ» «١» اى مردم! اندرزى از سوى پروردگارتان براى شما آمده است؛ و درمانى براى آنچه در سينه‌هاست (درمانى براى دل‌هاى شما) و هدايت و رحمتى است براى مؤمنان! علامه طباطبايى در تفسير آيه فوق به اين مطلب اشاره كرده‌اند كه خداى سبحان در اين آيه، قرآن را با چهار وصف موعظه، شفا، هدايت و رحمت ياد كرده و اگر مجموع اين چهار صفت را در نظر بگيريم خواهيم ديد كه آيه شريفه بيان جامعى است براى همه آثار طيب و نيكوى قرآن كه در نفوس مؤمنين ترسيم مى‌شود. ايشان در ادامه بحث، درباره اولين صفت يعنى موعظه مى‌نويسد:
آرى، قرآن در اولين برخوردش با مؤمنين آنان را چنين درمى يابد كه در درياى غفلت فرورفته و موج حيرت از هر سو به آنان احاطه يافته و در نتيجه، باطن آنان را به ظلمت‌هاى شك و ريب تاريك ساخته و دلهايشان را به انواع رذايل و صفات و حالات خبيثه بيمار ساخته، لذا با مواعظ حسنه اندرزشان مى‌دهد و از خواب غفلت بيدارشان مى‌كند و از هر نيت فاسد و عمل زشت نهيشان نموده، به سوى خير و سعادت وادارشان مى‌سازد. «٢» خداوند متعال آنچنان دقيق و ظريف به موعظه پرداخته و اصول و ريشه‌هاى مطالب اخلاقى را يادآور شده كه هر خواننده‌اى را به تأمل وا مى دارد. امام على عليه السلام در توصيف موعظه‌هاى قرآن مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ لَمْ يَعِظْ احَداً بِمِثْلِ هذَالْقُرآنِ» «٣»