بر آورده مى‌سازد. «١» در مقابل اعراض كنندگان از ياد خدا را به تنگى معيشت و كورى در آخرت تهديد نموده است. «٢» نكته ديگرى كه در اين روش هدايتى قرآن بايد مورد توجه قرار گيرد اين است كه قرآن مجيد اين دو عنصر بشارت و انذار را در كنار هم ذكر كرده تا نتيجه آن ايجاد حالت خوف و رجاء در كنار هم در قلب بندگان خدا باشد؛ زيرا در تربيت افراد بايد توجه داشت كه بشارتِ تنها اميد بيش از حد به افراد مى‌دهد و انذارِ تنها نيز به نااميدى و يأس منجر مى‌شود. خداوند در توصيف خود در چندين آيه، دو وصف غفور و رحيم را در كنار شديد العقاب بودن آورده است.
«اعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ وَأَنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ» «٣» در مورد رسالت پيامبران نيز انذار و تبشير در كنار هم ذكر شده است:
«رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى‌ اللّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ» «٤» الگو دهى‌ از ويژگى‌هاى روحى و روانى هر انسان، علاقه به داشتن الگو و نمونه است. نقش تربيتى الگوها در زندگى انسان انكارناپذير است و به طيف و گروه خاصى نيز اختصاص ندارد. هر كس در زندگى خود تحت تأثير كسانى قرار مى‌گيرد كه آنان را به عنوان نمونه و سرمشق انتخاب كرده است.
قرآن مجيد به اين نكته روانى توجه داشته و به معرفى الگوى‌هاى شايسته پرداخته است تا بشريت در طول تاريخ و در همه صحنه‌هاى زندگى از آنان سرمشق گرفته و اعمال و افكار خود را بر راه و روش آنان تطبيق دهد:
«لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَن كَانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ