هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٣
شده كه بهاران از زمين مىرويند و آن را زيبا و سرسبز مىكنند، ولى به زودى پژمرده و خشك شده و پراكنده و نابود مىگردند. متاعهاى دنيوى نيز چنين است. همين كه اهل دنيا به نعمتهاى آن دل خوش كرده و گمان مىكنند كه براى هميشه آن را در اختيار خواهند داشت، ناگاه فرمانى از جانب خدا رسيده و تمام آن نعمتها را از اينان مىگيرد، چنان كه گويى آن نعمتها در اين سرزمين وجود نداشتهاند.
٣- خوشه هفتصد دانه: خداوند وعده داده كه صدقات را پرورش دهد و زياد گرداند، براى اينكه اين وعده را محسوس كند، مثال زير را زده است:
«مَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِاْئَةُ حَبَّةٍ وَاللّهُ يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاءُ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ» «١» مَثَل كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند، همانند بذرى است كه هفت خوشه بروياند، كه در هر خوشه يك صد دانه باشد و خداوند آن را براى هر كس بخواهد (و شايستگى داشته باشد) چند برابر مىكند و خداگشايش دهنده و داناست.
بشارت و انذار قرآن كريم براى هدايت انسان به سوى ترقى و كمال و بازداشتن او از سقوط وانحطاط از دو روش «بشارت و انذار» استفاده كرده است. گاهى انسان را به پيمودن راه راست و اعمال صالح تشويق نموده نتايج نيكوى آن را متذكر مىشود و گاهى نيز او را از پيمودن راه خطا و انحراف برحذر داشته عاقبت بد آن را يادآور مىگردد.
بشارتهاى قرآن مجيد برخى در مورد دنيا و برخى مربوط به جهان آخرت است.
همچنان كه انذارها نيز برخى مربوط به عذابهاى دنيوى و بعضى مربوط به قيامت و پس از آن است. به عنوان مثال، خداوند متعال براى تشويق بشارت دنيوى به زندگى گذشتگان اشاره نموده و فرموده است: