هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٢
تشنه باقى مىماند. «١» همچنين در جاى ديگر توحيد و كلمه حق را به درخت پاكيزهاى تشبيه نموده كه ريشههاى آن در خاك محكم و ثابت گرديده و در فضا شاخه گسترده و هر فصل به اذن پروردگارش ميوه مىدهد، در حالى كه كفر و كلمه باطل همچون درخت ناپاكى است كه از زمين كنده شده و بادها آن را به هر طرف پرتاب مىكنند و ثبات و بقايى از خود ندارد. «٢» ٢- سبزه زيبا ولى كم دوام و نابودشدنى: قرآن براى آگاه كردن مؤمنان به ناپايدارى و بى ثباتى دنيا در موارد فراوان به نصيحت آنها پرداخته است و حيات دنيوى را لهو و لعب دانسته، انسانها را از دلبسته شدن به آن نهى كرده است. قرآن براى فهماندن اين حقيقت چنين مثال زده است:
«إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنزَلْنَاهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْأَنْعَامُ حَتَّى إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَاراً فَجَعَلْنَاهَا حَصِيداً كَأَن لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْأَيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ» «٣» مَثَل زندگانىِ دنيا، همانند آبى است كه از آسمان نازل كردهايم، كه در پى آن، گياهان زمين- كه مردم و چهارپايان از آن مىخورند- مىرويد؛ تا زمانى كه زمين، زيبايى خود را يافته و آراسته مىگردد و اهل آن مطمئن مىشوند كه مىتوانند از آن بهرهمند گردند، (ناگهان) فرمان ما، شب هنگام يا روز فرا مىرسد (سرما يا صاعقهاى را بر آن مسلط مىسازيم؛) و آنچنان آن را درو مىكنيم كه گويى ديروز هرگز (چنين كشتزارى) نبوده است! اين گونه، آياتِ خود را براى گروهى كه مىانديشند، شرح مىدهيم! در اين مثال، زيبايى و ناپايدارى متاع دنيا به زيبايى و ناپايدارى علفهايى تشبيه