كسانى هستند كه خدا هدايتشان كرده، و آنها خردمندانند.
٥- شرح صدر قرآن مجيد در مقام معرفى هدايت يافتگان به اين موضوع اشاره نموده است كه خداوند كسانى را كه بخواهد هدايت كند، ابتدا شرح صدر به آنها عنايت مى‌كند:
«فَمَنْ يَرِد اللَّهُ ان يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلإِسْلامِ ...» «١» آن كس را كه خدا بخواهد هدايت كند، سينه‌اش را براى (پذيرش) اسلام گشاده‌مى‌سازد.
مراد از شرح صدر، گشادگى سينه است، تا ظرفيت پذيرفتن سخن را داشته باشد و چون‌شرح صدر به خاطر اسلام است و اسلام نيز به معناى تسليم در مقابل خداوند است پس منظور از شرح صدر پذيرش كلام حق، توسط قلب انسان است. و اين قبول نيز بايد به همراه بصيرت و شناخت راه حق باشد نه اينكه سخن حق را كوركورانه بپذيرد؛ به همين دليل در ادامه آيه ديگرى در مورد شرح صدر مى‌فرمايد: «فَهُوَ عَلى نوُرٍ مِنْ رَبِّهِ» «٢» يعنى اين فرد مانند كسى است كه بر مركبى از نور سوار شده و حق را از باطل تشخيص‌مى‌دهد. «٣» ٦- خشيت و طمأنينه‌ نشانه ديگر هدايت پيشگان اين است كه وقتى آيات الهى بر آنها خوانده مى‌شود ابتدا دچار حالت خشيت و سپس طمأنينه و آرامش قلب مى‌گردند:
«اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتَاباً مُتَشَابِهاً مَثَانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَى‌ ذِكْرِ اللَّهِ ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ» «٤» خداوند بهترين سخن را نازل كرده، كتابى كه آياتش (در لطف و زيبايى و عمق و