هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٠
(پرهيزكاران) كسانى هستند كه به غيب ايمان مىآورند و ... آنان بر طريق هدايت پروردگارشانند.
نشانه ايمانشان نيز اعتصام به خدا و قدرت بىنهايت اوست:
«وَ مَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِىَ الى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ» «١» و هر كس به خدا تمسّك جويد، به راهى راست هدايت شده است.
٢- عمل صالح افراد هدايت شده، در مرحله انجام اعمال شخصى و اجتماعى نيز در افقى بسيار بالاتر از كسانى كه به سبب ضلالتشان در دنياى مادى غوطهور گرديده و جز اهداف دنيوى چيزى را نمىبينند، قرار دارند. به عنوان مثال در اعمال شخصى، به ارتباط با خدا بيش از هر چيز اهميت مىدهند و در اين رابطه به اصطلاح قرآن مجيد «برپا كنندگان نماز» مىباشند. در بعد اجتماعى هدايت در قرآن ١١١ ٤ - تكذيب كنندگان لقاى الهى:
ص : ١١٠ نيز همين گروه دلسوزان واقعى براى محرومان هستند كه علاوه بر دلسوزى ظاهرى، در ميدان عمل نيز اقدام به انفاق نموده و به دستگيرى از نيازمندان مبادرت مىورزند. «٢» اينان در هر كار خير كه سودى براى جامعه اسلامى دارد پيشگام بوده و به عنوان نمونه در عمران و آبادى عبادتگاهها چون مساجد كوشا هستند. «٣» امير مؤمنان على (ع)، جهاد در راه خدا را كه از افضل اعمال صالح است از خصوصيات مهتدين دانسته و بيان مىفرمايد كه جهاد كنندگان با شمشير بر سبيل هدايت استوارند:
«ايُّهَا الْمُؤْمِنُونَ، انَّهُ مَن رَاى عُدْواناً يُعْمَلُ بِهِ وَ مُنْكَراً يُدْعى الَيْهِ فَانْكَرَهُ بِقَلْبِهِ فَقَدْ سَلِمَ وَ بَرِىءَ وَ مَنْ انْكَرَهُ بِلِسانِهِ فَقَدْ اجِرَ وَ هُوَ افْضَلُ مِنْ صاحِبِهِ، وَ مَنْ انْكَرَهُ بِالسَّيْفِ لِتَكُونَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِىَ العُلْيا وَ كَلِمَةُ الظَّالِمينَ هِىَ السُّفْلى فَذلِكَ