آشنايى باتفاسير و روشهاى تفسيرى - فوقانی، حیدر - الصفحة ٤٩
درس هفتم مفسّران واقعى با توجه به مباحث درسهاى گذشته، براى استفاده از قرآن مجيد و درك لطايف و دقايق آن نياز به مفسّرانى است تا حقايق كتاب خدا را بفهمند و به مردم ياد دهند. اينان بايد مطمئناً كسانى باشند كه خود، قرآن را بطور صحيح درك كرده و از انحراف و ضلالت به دور باشند و بسى واضح است كه اين امر از عهده بسيارى برنمىآيد و كسانى چنين توانى را دارايند كه از شرايط ويژهاى برخوردار باشند، در طى اين درس درصدد هستيم تا به معرفى كسانى بپردازيم كه از عهده اين امر خطير برآمده و مسؤول اين امر بودهاند. براى بيان مطلب، ناگزير به ذكر مقدمهاى هستيم:
«تفسير قرآن كريم در گرو معرفت آن است و چون شناخت آن درجات گوناگونى دارد، بنابراين تفسير آن نيز مراتب مختلف خواهد داشت.» آيةالله جوادى آملى، پس از بيان فوق به شرح آن پرداخته و اين مفسران را به سه دسته تقسيم مىكنند:
«بعضى قرآن را در اثر اتحاد با حقيقت آن مىشناسند مانند پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و اهلبيت عصمت عليهم السلام كه به منزله جان رسول خدايند بعضى ديگر قرآن را در اثر مشاهده جمال و جلال آن در خود، شناخته و مىشناسند كه تبيين آن كشش خاص، براى كسى كه از آن بارقه سهمى و از آن نفحه نصيبى ندارد ميسور نيست.
گروه سوم قرآن را با بررسى ابعاد گوناگون اعجازش مىشناسند كه اكثريت قرآن شناسان از اين دستهاند. كاملترين شناخت قرآن، همانا معرفت عميقانه طبقه اول است كه نهتنها با تمام معارف آن آشنايى كامل دارند ... بلكه در مرحله عقل، قرآن معقول و در مرتبه مثال،