آشنايى باتفاسير و روشهاى تفسيرى - فوقانی، حیدر - الصفحة ٢٦

بنابراين، تأويل قرآن يعنى حقيقت بلند مرتبه‌اى كه مافوق فهم بشر است و در كتاب مكنون، محفوظ ومصون است و اصل و مآل و مرجع اين كتاب شريف است. «١» امام خمينى (ره) در اين مورد مى‌فرمايد:
«قرآن الفاظ نيست از مقوله سمع و بصر نيست، از مقوله الفاظ نيست، از مقوله اعراض نيست، لكن متنزّلش كردند براى ماها كه كور وكر هستيم، تا آنجايى كه بشود اين كور و كرها هم از آن استفاده بكنند.» «٢» و باز مى‌فرمايد:
«قرآن نازله‌اى است كه پس از عبور از حجابهاى نور در ماه مبارك رمضان وارد شده است، آنهم بر قلب رسول خدا صلى الله عليه و آله و از آنجا باز متنزّل شده است تا رسيده است به آنجايى كه با زبان گفته ميشود.» «٣» در آيه ٧ سوره آل عمران علم به تأويل قرآن، مختص خدا شمرده شده است. «٤» ولى در آياتى ديگر مثل آيه ٨٠ سوره واقعه «مطهرون» را مس‌كننده و دريابنده حقيقت قرآن معرفى مى‌كند و مطهرون هم مطابق آيه تطهير عبارتند از پيامبر و اهل بيت او. بنابراين علاوه برخداوند، پيامبر و اهل بيت نيز عالم به تأويل هستند اما خداوند بالذات واستقلالى، و پيامبر واهل‌بيت به خواست خدا. مثل علم غيب كه استقلالًا منحصر در خداوند است ولى به اذن او پيامبر و اهل‌بيت نيز به غيب علم دارند. «٥» تنزيل‌ به ظاهر قرآن كريم و معانى روشن و تحت‌اللفظى آيات تنزيل گفته ميشود. «٦» البته‌