افضلِ از دِماء شهيدان است- كه بگذريم، آنان در هر عصرى از اعصار براى دفاع از مقدّسات دينى و ميهنى خود، مرارت‌ها و تلخى‌هايى متحمّل شده‌اند و همراه با تحمّل اسارت‌ها و تبعيدها، زندان‌ها و اذيّت‌ها و آزارها و زخم زبان‌ها، شهداى گرانقدرى را به پيشگاه مقدّس حقّ، تقديم نموده‌اند. «١» در شرح حال صاحب معالم، فرزند شهيد ثانى نوشته‌اند: وى فقط به خاطر همگون بودن با تنگدستان و مستمندان و تسلّى آنان و عدم تشبّه به ثروتمندان، هرگز قوت بيش از يك هفته يا يك ماه را نمى‌اندوخت. «٢» از زبان اطرافيان امام خمينى قدس سره نقل شده است:
هواى نجف بسيار گرم بود. بعضى از اوقات نزديك به ٥٠ درجه مى‌رسيد. روزى با چند نفر از برادران خدمت امام رسيديم و گفتيم:
آقا! اين گرما شديد است و شما هم پيرمرد. چون هواى كوفه بهتر است و مردم به آنجا مى‌روند، شما هم به آنجا برويد. امام در جواب فرمود: من چطور براى هواى خوب به كوفه بروم در صورتى كه برادران من در ايران در زندان به سر مى‌برند. «٣» هنگامى كه امام در حومه پاريس به سر مى‌بردند و در ايران نفت كمياب شد و مردم از نظر گرم كردن خانه‌هاى خود در فشار بودند، امام فرمود: من براى همدردى با ملّت ايران اتاق خود را سرد نگاه مى‌دارم. «٤»