نقش مردم در مبارزات انبيا از جنبه اول، پيامبران موظف به ابلاغ وحى و دعوت مستمر هستند، خواه مخاطبان، دعوت آنان را اجابت كنند يا نكنند؛ خوشايند آنان باشد يا نباشد، خوف و خطر عظيم داشته باشد- كه قطعاً دارد- يا نداشته باشد. آنان موظف به ابلاغ وحى و دعوت به پذيرش توحيد و نفى شرك هستند و اگر مخاطبان نپذيرفتند، بر آنان حرجى نيست و وظيفه خود را انجام داده‌اند:
«وَ ما عَلَيْنا الَّا الْبَلاغُ الْمُبينُ» (يس: آيه ١٧)
(اگر نپذيرند) جز ابلاغ روشن پيام خداوند، وظيفه ديگرى نداريم.
وظيفه ابلاغ وحى هيچ قيد و شرطى ندارد و در هر شرايطى هر چند بحرانى و خطرناك، بر پيامبر لازم است و بايد تا آن گاه كه خدا امر كرده، آنان را دعوت كند و بر دعوت خويش اصرار ورزد. نوح عليه السلام در مقابل مشركان كه او را تهديد كرده و از دعوت به توحيد نهى مى‌كردند، اين گونه اعلام مى‌كند:
اى قوم من، اگر ماندن من [در ميان شما] و اندرز دادن من به آيات خدا، بر شما گران آمده است، [بدانيد كه من‌] بر خدا توكّل كرده‌ام.
پس در كارتان با شريكان خود همداستان شويد، تا كارتان بر شما ملتبس ننمايد سپس درباره من تصميم بگيريد و مهلتم ندهيد. «١» و هود عليه السلام مى‌فرمايد:
من خدا را گواه مى‌گيرم و شاهد باشيد كه من از آنچه جز او شريك‌