موظف‌اند در همه صحنه‌هايى كه به حضور عمومى نياز است، حاضر شوند و از دولت اسلامى حمايت نمايند. اين حضور در زمان رسول اكرم صلى الله عليه و آله، نمودهاى فراوانى داشت، مانند شركت در جبهه‌هاى نبرد، نماز جمعه و جماعات، اجتماعات و سخنرانى‌هاى متعدّد پيامبر صلى الله عليه و آله و مراسم پرشكوه حج. گاه نيز تجديد بيعت و ميثاق با شكل خاص خود، ضرورت مى‌يافت و مردم وظيفه مى‌يافتند كه به طور رسمى با رهبر الهى خويش بيعت كنند چنان كه در جريان سفر پيامبر و مسلمانان به مكه- كه به صلح حديبيه انجاميد- پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در زير درختى نشست و همه مردم با او بيعت كردند كه تا آخرين نفس از تصميم رهبر خود حمايت كنند. اين پيمان به نام «بيعت رضوان» مشهور شد؛ چرا كه خداوند از وفادارى و پايدارى مسلمانان در اين آيه قرآن، اظهار رضايت كرد:
«لَقَدْ رَضِىَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنينَ اذْيُبا يِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ ...» (فتح: آيه ١٨)
قطعاً خداوند از مؤمنانى كه زير درخت با تو بيعت كردند، خشنود گشت. «١» همچنين قرآن مجيد در آيه‌اى ديگر، مؤمنان واقعى را اين‌گونه توصيف مى‌كند:
«انَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ امَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اذا كانُوا مَعَهُ عَلى‌ امْرٍ جامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأذِنُوهُ ...» (نور: آيه ٦٢)
همانا مؤمنان كسانى‌اند كه به خدا و پيامبرش گرويده‌اند و هنگامى‌