گمراه كننده‌اى واقع گردند، به عقب برمى‌گردند.
«وَمِنَ النَّاسِ مَن يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَى‌ حَرْفٍ فَإِنْ أَصَابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انقَلَبَ عَلَى‌ وَجْهِهِ ...» (حج: ١١)
از ميان مردم كسى است كه خدا را فقط بر يك حال [و بدون عمل‌] مى‌پرستد. پس اگر خيرى به او برسد، بدان اطمينان يابد و اگر بلايى بدو رسد، روى برتابد.
نمونه اين گروه، ياران و پيروان حضرت موسى عليه السلام هستند كه در جامعه طاغوتى و جاهلىِ فرعونى زندگى مى‌كردند و به مناسبات آن جامعه خو گرفته بودند. حضرت موسى عليه السلام براى نجات آنان مبعوث شد و با ارائه آيات روشن و معجزات صريح، آنان را از اسارت فرعونيان نجات داد و از دريا گذراند ولى همين كه بعد از نجات از فرعونيان با قومى بت‌پرست مواجه شدند، از موسى تقاضا كردند خدايى نيز براى آنان قرار دهد تا به مانند بت‌پرستان آنان هم خداى اختصاصى و ديدنى داشته باشند «١» همچنان كه بعد از آن هم به موسى اعلام كردند كه تا خدا را نبينيم، ايمان نمى‌آوريم. «٢» همين قوم وقتى پيامبرشان براى مدت سى روز به ميقات مى‌رود و به امر خدا مدت ميقات به چهل روز افزايش مى‌يابد، در همان ده روز غيبت موسى عليه السلام، گرفتار يك حركت ارتجاعى مى‌شوند و عوامل ارتجاع آنان را به جاهليت و بت‌پرستى بازمى‌گردانند «٣» چرا كه آنان از بينش عميق و