و طاغوت‌ستيزى بارزترين وجه سيره آنان است. كفر به طاغوت و ايمان به خدا در جنب يكديگر، نمود بارز چنگ زدن به ريسمان مستحكم و ناگسستنى خداوندى است «١» و از همين رو است كه اولين دعوت همه پيامبران، فراخوانى به عبادت خداوند و دورى گزيدن از طاغوت‌ها است:
«وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ...» (نحل: آيه ٣٦)
در ميان هر امتى فرستاده‌اى برانگيختيم تا [بگويد:] خدا را بپرستيد و از طاغوت بپرهيزيد.
پيامبران، خود اولين پرچمدار مبارزه با طاغوت‌ها بوده‌اند؛ زيرا طاغوت‌ها با به بردگى گرفتن انسان‌ها «٢»، غارت و چپاول حقوق عمومى، به استضعاف كشيدن آزادگان، قلع و قمع مبارزان، ايجاد تفرقه و تشتّت و حاكميت بخشيدن به جهل و خرافه، زمينه‌هاى رشد اعتقادات، اخلاق الهى و عمل صالح را از بين برده انسان‌ها را به سوى قهقرا سوق مى‌دهند. رسالت پيامبران، واداشتن انسان به قيام براى محو و نابود ساختن مظاهر كفر و ظلم و ستم و ايجاد قسط و عدالت است تا در زمينه آن، اعتقادات پاك و فضايل اخلاقى و عملى رشد كند:
«لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ ...» (حديد: آيه ٢٥)
به راستى پيامبران خود را با دلايل آشكار روانه كرديم و با آنها