حكومت، ترديد ندارد؛ چنان كه شوكت و عظمت ملّت‌ها نيز در پرتو همبستگى آنها تأمين مى‌شود و از هم گسيختگى، نابودى را در پى دارد. از اين رو، رسول خدا صلى الله عليه و آله با توجه به آيه شريف:
«انَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذينَ يُقاتِلُونَ فى‌ سَبيلِهِ صَفّاً كَانَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ» (صف: آيه ٤)
همانا خداوند كسانى را دوست دارد كه در راه او چون ساختارى محكم در يك صف مى‌جنگند.
فرموده است:
«الْمُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِ بِمَنْزِلَةِ الْبُنْيانِ يَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضاً» «١» مؤمن براى مؤمن به منزله ساختمان (محكمى) است كه اجزايش يكديگر را محكم مى‌كنند.
به همين دليل در نظام اسلامى، كليه افرادى كه در ادارات، كارخانه‌ها، مراكز آموزشى، نهادها، ارگان‌ها، نيروهاى نظامى و انتظامى و شهر و روستا زندگى مى‌كنند نسبت به وطن اسلامى و هم كيشان خود احساس مسؤوليت مى‌كنند، آنچه را براى خود مى‌پسندند براى آنان نيز مى‌پسندند و آنچه را خوش نمى‌دارند براى هموطنان خود نيز خوش نمى‌دارند، همين‌طور در سازندگى و شكوفايى ميهن اسلامى، شهر و روستا و كشور را خانه خود دانسته و خيرخواه همگان‌اند و اين تابلو زيباى قرآنى را همواره مدّ نظر قرار مى‌دهند: