ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّماءِ تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ وَمَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِن فَوْقِ الْأَرْضِ مَالَهَا مِن قَرَارٍ» (ابراهيم: آيات ٢٤- ٢٦)
آيا نديدى خدا چگونه مَثَل زده: سخنى پاك كه مانند درختى پاك است كه ريشه‌اش استوار و شاخه‌اش در آسمان است. ميوه‌اش را هر دم به اذن پروردگارش مى‌دهد و خدا مثل‌ها را براى مردم مى‌زند شايد كه آنان پند گيرند و مَثَل سخن ناپاك چون درختى ناپاك است كه از روى زمين كنده شده و قرارى ندارد.
با توجه به آيات قرآن «١» معلوم مى‌شود منظور از «كلمه طيّبه» و درخت پاك، اعتقاد ناب به توحيد و كلمه طيّب «لا اله الا الله» است و از اين كلمه پاك و اعتقاد ناب، اعتقادات فرعى و مكارم اخلاق و اعمال صالح نشأت مى‌گيرد و اين كلمه طيب مانند درخت تناور مباركى است كه در زمين ريشه دارد و شاخه‌هايش به هر طرف گسترده شده و برگ و بار فراوان دارد.
در قبال اين كلمه مبارك، كلمه خبيث شرك است كه مانند بوته خبيث حنظل است. نه در زمين استقرار و ريشه دارد و نه برگ و بارى ارزشمند، بلكه پر از تيغ‌هاى تيز است و ميوه‌اى تلخ، بدبو و سوزاننده دارد. «٢» كلمه خبيث شرك نيز فروع اعتقادى ناپاك، اخلاق خبيث و اعمال ناصالح بارمى‌آورد. رسالت پيامبران معرفى اين دو شجره به بشريت و دعوت آنان به پروراندن شجره طيبات و ريشه‌كن كردن درخت پليدى‌ها است و خود پيامبران رهبرى اين مبارزه و نهضت مقدس را به عهده دارند.