انسانند؛ عقايد، اخلاق و اعمال كافران و مشركان باطل است «١»، چون رساننده به حق و مطابق امر و دستور حق تعالى نيستند.
اختلاط حق و باطل‌ حق در عالم ملكوت، صريح و خالص است، ولى وقتى به عالم ماده تنزل مى‌كند، خلطى از باطل با آن همراه مى‌گردد و گاه اين خلط باطل كه در لباس حق جلوه‌گر شده، حق را مى‌پوشاند. اين خصوصيّت عالم ماده و امتحان است كه باطل در لباس حق جلوه‌گر شود تا انسان‌ها به فتنه گرفتار آيند و جوهره ذاتى‌شان آشكار شود و حق طلب از باطل خواه متمايز گردد و اين خصوصيت را حضرت حق قرار داده است. خداوند اين خصوصيت را در قالب مثالى مشخص كرده:
«أَنزَلَ مِنَ السَّماءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رَابِياً ... كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ ...» (رعد: ١٧)
از آسمانى آبى فرو فرستاد، پس رودخانه‌هايى به اندازه گنجايش خودشان روان شدند، و سيل كفى بلند روى خود برداشت ...
خداوند حق و باطل را چنين مثل مى‌زند. اما كف، بيرون افتاده از ميان مى‌رود، ولى آنچه به مردم سود مى‌رساند در زمين [باقى‌]