شد و بعد از مدتى دعوت انفرادى و پنهانى، مأمور به دعوت علنى گشت.
دعوت ايشان را مردم مكه اجابت نكردند، حتّى قدرتمندان مكه به مبارزه با ايشان برخاستند و از هيچ‌گونه ظلم و ستمى دريغ نورزيدند. تا اين كه در سال سيزدهم بعثت، پيامبر اسلام با دعوت و بيعت مردم مدينه، به مدينه هجرت نمود و اولين حكومت اسلامى را تشكيل داد و به مدت ده سال با تمام توان به دفاع از اين حكومت نوپا در قبال هجوم‌هاى ممتد و سنگين دشمن پرداخت. امّا سرانجام در اواخر عمر آن حضرت، حكومت مدينه استحكام و استقرار يافت و بر سراسر شبه جزيره سيطره پيدا كرد. بعد از وفات رسول خدا صلى الله عليه و آله گرچه رهبرى حكومت از دست امام معصوم- كه شايسته‌ترين فرد براى تصدى حكومت بود- خارج شد، ولى حكومت اسلامى كم و بيش و با افت و خيزهايى كه داشت، ادامه يافت. متأسفانه بعد از خلافت و حكومت ظاهرى امام على عليه السلام، حكومت اسلامى به سلطنت تبديل شد و اين چنين بود تا در عصر حاضر به رهبرى امام فقيد و با اقبال و يارى عموم، حكومت جمهورى اسلامى به عنوان ادامه دهنده راه و رسالت پيامبران در استكبار و طاغوت‌ستيزى و حاكميت دادن به حق و عدل، شكل گرفت.
ما امروز وارثان اين حكومت هستيم و وظيفه داريم آن را حفظ كنيم تا ان‌شاء الله صاحب اصلى‌اش- حضرت بقيّةالله (عج)- ظهور كند و تحت زعامت و رهبرى ايشان، حاكميت حق و عدل را در سراسر گيتى تحقّق بخشيم.