زياد شدن گناهان و مفاسد اخلاقى و اجتماعى در ميان مردم در واقع نوعى از فراگيرى ظلم و جور است؛ به‌گونه‌اى كه بدى‌ها بر خوبى‌ها و ضد ارزش‌ها بر ارزش‌ها غلبه مى‌كند و لهيب آتش فساد و تباهى، دامن همه را فرامى‌گيرد و جامعه انسانى در باتلاق فساد و انحطاط فرو مى‌رود. افزون بر اين، گسترش حاكميت استكبار بر زمين و در استضعاف و محروميت قرار دادن پيروان حق، نمود ديگرى از بى‌عدالتى و زياد شدن ظلم و جور است؛ در اين هنگام مهدى (عج) ظهور مى‌كند و دنيا را پر از عدل و داد مى‌كند.
سخن از زياد شدن ظلم و جور و كم شدن افراد صالح است، نه اين كه همه مردم كافر شوند يا افراد صالح هيچ نباشند. در همان زمان، كه همه جا را تباهى فرا گرفته و ابرهاى تيره گناه و فساد سايه افكنده، افراد پاكباخته، متعهد و صالحى هستند كه زمينه قيام آن حضرت را آماده سازند و در حمايت از آن منجى بزرگ به جهاد برخيزند. به تعبير استاد شهيد مرتضى مطهرى:
در روايات اسلامى سخن از گروهى زبده است، كه به محض ظهور امام، به آن حضرت ملحق مى‌شوند. بديهى است كه اين گروه ابتدا به ساكن خلق نمى‌شوند. و به قول معروف از پاى بوته هيزم سبز نمى‌شوند. معلوم مى‌شود در عين اشاعه و رواج ظلم و فساد، زمينه‌هايى عالى وجود دارد كه چنين گروه زبده را پرورش دهد. اين خود مى‌رساند كه نه تنها حق و حقيقت به صفر نرسيده است، بلكه فرضاً اگر اهل حق از نظر كميت قابل توجه نباشند، از نظر كيفيت ارزنده‌ترين اهل ايمان‌اند و در رديف ياران سيد الشهداء. «١»