با پيشوايان معصوم و رسالت و مسؤوليّت خطير پاسدارى، آگاهى‌بخشى و تربيتى كه دارند در شريعت از رتبت و جايگاه بلندى برخوردارند كه از دو منظر بدان اشاره مى‌شود.
الف- منظر آيات‌ ١- «وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتى‌ بارَكْنا فيها قُرًى ظاهِرَةً وَ قَدَّرْنا فيهَا السَّيْرَ سيرُوا فيها لَيالِىَ وَ ايّاماً آمِنِينَ» (سبأ: ١٨)
و ميان ايشان (مردم) و آبادى‌هاى بركت يافته، آبادى‌هاى آشكارا قرار داديم و سير در آن‌ها را حتم و معيّن كرديم (و به آنها گفتيم:) شب‌ها و روزها در اين آبادى‌ها با ايمنى (كامل) سفر كنيد! در چندين روايت «١»، امامان عليهم السلام «قراى ظاهره» را دانشمندان و عالمان دينى دانسته‌اند كه ميان مردم و «قراى مباركه» يعنى معصومين عليهم السلام قرار دارند و مردمان را با ارشادها و راهنمايى‌هاى خويش به «قراى مباركه» مى‌رسانند و مردم از حركت در اين مسير در هر شرايطى احساس امنيّت مى‌كنند.
٢- «فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لَيَتَفَقَّهُوا فِى الدّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ اذا رَجَعُوا الَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ» (توبه: ١٢٢)
چرا از هر گروهى از آنان (مؤمنان) طايفه‌اى كوچ نمى‌كند تا در دين (و معارف و احكام اسلام) آگاهى يابند و به هنگام بازگشت به سوى قوم خود آنها را بيم دهند؟! شايد (از مخالفت فرمان پروردگار)