بترسند و خوددارى كنند.
منظور از تفقّه در دين، فراگيرى همه معارف و احكام اسلام، اعم از اصول و فروع است. بنابراين آيه ياد شده دليل روشنى است بر اين كه همواره گروهى از مسلمانان به‌عنوان انجام يك واجب كفايى بايد به تحصيل علم و دانش در زمينه تمام مسائل اسلامى بپردازند و پس از فراغت از تحصيل به ارشاد و هدايت مردم همّت گمارند.
ب- منظر روايات:
١- «تَفَقَّهْ فِى الدّينِ فَانَّ الْفُقَهاءَ وَرَثَةُ الْانْبِياءِ» «١» در دين تفقّه كن! زيرا فقيهان، وارثان پيامبرانند.
در اين روايت، حضرت على عليه السلام ضمن دستور به تفقّه در دين، فقها را وارثان انبيا معرفى كرده است.
٢- «امَّا الْحَوادِثُ الْواقِعَةُ فَارْجِعُوا فيها الى‌ رُواةِ حَديثِنا فَانَّهُمْ حُجَّتى‌ عَلَيْكُمْ وَ انَا حُجَّةُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ» «٢» در حوادث و رخدادهايى كه پيش مى‌آيد به راويان احاديث ما رجوع كنيد كه آنان حجّت من بر شما هستند و من حجّت خدا بر آنان مى‌باشم.
در اين توقيع شريف، حضرت حجّت (عج) تكليف شيعيان را در عصر غيبت مشخص كرده و آنان را در رخدادهاى اجتماعى به راويان احاديث‌