مى‌فرمايد:
«يُخْرِجُ لَهُ الْارْضُ افْلاذَ كَبِدِها وَ يَحْثُو الْمالَ حَثْواً وَ لا يَعُدُّهُ عَدّاً» «١» زمين، جگرگوشه‌هاى خود را براى آن حضرت، ظاهر مى‌سازد و ثروت چنان فزونى يابد كه قابل شمارش نباشد.
جگرگوشه‌هاى زمين كنايه از گنج‌هاى نهفته و معادن ناسفته است و امام على عليه السلام نيز در خطبه‌اى به آن اشاره مى‌كند:
«... وَ تُخْرِجُ لَهُ الْارْضُ افاليذَ كَبِدِها وَ تُلْقى‌ الَيْهِ سِلْماً مَقاليدَها فَيُريكُمْ كَيْفَ عَدْلُ السّيرَةِ وَ يُحْيى‌ مَيِّتَ الْكِتابِ وَالسُّنَّةِ» «٢» زمين، پاره جگر خود را برايش بيرون مى‌ريزد و تمام رمز و كليدهايش را به وى مى‌سپارد. او بر شما نشان خواهد داد كه روش دادگرى چيست و كتاب و سنّت مرده را احيا خواهد كرد.
آبادانى جهان نيز نتيجه دو موضوع ياد شده است و پديده مباركى است كه در آن دوران رخ خواهد داد؛ به بيان امام باقر عليه السلام:
«فَلا يَنْبَغى‌ فِى الْارْضِ خَرابٌ الّا عُمِرَ» «٣» در زمين، ويرانه‌اى يافت نشود جز اينكه آباد گردد.