٤- طلوع خورشيد از مغرب: از جمله نشانه‌هاى ظهور كه در روايات به آن اشاره شده است، طلوع خورشيد از مغرب است. اگر معناى ظاهر مُراد باشد، اين أمر مستلزم در هم ريختن و از هم پاشيدن نظم جهان و تغيير در حركت منظومه شمسى خواهد بود كه اين، با اصول حاكم بر نظام طبيعت ناسازگار است، افزون بر اينكه به طور قطع حضرت مهدى (عج) بر روى همين زمين، حكومت جهانى خويش را تشكيل مى‌دهد. «١» از اين رو، به نظر مى‌رسد طلوع خورشيد از مغرب، معناى كنايى دارد و در حقيقت ظهور حضرت مهدى (عج) به طلوع خورشيد از غروبگاهش تشبيه شده است. چنان‌كه فيض كاشانى در كتاب وافى، مى‌گويد:
گويا، طلوع خورشيد از مغرب، كنايه از ظهور حضرت مهدى (عج) است، همان‌گونه كه از برخى اخبار هم استفاده مى‌شود. «٢» همان‌گونه كه خورشيد، پس از آن كه چهره در نقاب شب فرو مى‌كشد و دوباره پرده‌هاى سياهى را مى‌درد و طليعه روشن آن از كرانه‌هاى افق پرتو افشانى مى‌كند، حضرت مهدى (عج) نيز، پس از طى دوران محنت و محروميت و سپرى شدن روزگار غيبت و انتظار، ظهور مى‌كند و بسان خورشيدى جهان پر از فتنه به ستوه آمده از ظلم و ستم و بى‌عدالتى را با پرتو حياتبخش عدالت، زنده مى‌كند. «٣» ٥- خروج دجّال: از جمله نشانه‌هاى ظهور، خروج دجّال است.