وجه تمايز فرهنگ مادى و الهى‌ زيربناى فرهنگ مادّى «اقتصاد» و «بهره جوئى از لذّتهاى مادّى» است از اين رو، انسان را تنها از اين ديدگاه مى‌نگرند و تمام هدف را در رفاه و آسايش و كاميابى و لذّت‌جوئى خلاصه مى‌كنند، قدرت و بهره جوئى حيوانى را، كمال انسان مى‌دانند و او را در اين مسير به پيش مى‌رانند. به همين دليل است كه دنياى امروز دنياى تبليغات فريبنده و ميدان نمايش و عرضه كالاهاى متنوع مصرفى شده است زيرا در اين فرهنگ، اخلاق، معنويت و ارزشهاى انسانى جايى ندارد.
در فرهنگ الهى كه بناى آن بر اخلاق و ارزشهاى الهى و انسانى گذاشته شده وضع بگونه‌اى ديگر است. اقتصاد و بهره جوئى از ماديات وسيله است نه هدف. يعنى در اين فرهنگ اخلاق اصل و رفاه و ماديات فرع هستند و آدمى به اعتدال ميان اين دو رهنمون مى‌شود. در واقع در اين فرهنگ هم بعد مادى در حد ضرورت و نياز مورد توجه است و هم بعد معنوى در حد اعلى‌.
«فرهنگ الهى با طبيعت آدمى، نيازها و رشد و تكامل او سازگار است.
هم بعد اجتماعى حيات انسانى را در نظر مى‌گيرد و هم به نيازهاى اجتماعى و عقلانى انسان توجه دارد، هم احساسات و عواطف را تحريك مى‌كند و هم ميل به كنجكاوى‌ تهاجم فرهنگى ٣٨ بخش اول: زمينه‌هاى داخلى تهاجم فرهنگى ص : ٣١ و حقيقت جوئى انسان را ارضاء مى‌كند.
فرهنگ مادى بعلت ناديده گرفتن معنويات و اعتقاد به حيات موقّتى با جنبه‌هاى عقلائى انسان و همچنين آرمانهاى اخلاقى و معنوى او در رابطه با ديگران و آفريدگار جهان توافق ندارد. همچنين موقتى تلقى كردن حيات انسان در فرهنگ مادى، انگيزه تلاش را در افراد كاهش مى‌دهد، زندگى را براى انسان به صورتى بى معنا در مى‌آورد، و افراد را به پوچى، بى‌