عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج3) - سنگری، محمدرضا - الصفحة ٨١ - ٤ صفا،اخلاص و شور عاشورايى

حجةالاسلام روحى،مسؤول عقيدتى-سياسى پايگاه پنجم شكارى مى‌گويد:

در بررسى جعبۀ سياه يكى از هواپيماهاى ساقطشدۀ خود،صداى خلبان را شنيديم كه در آخرين لحظات عمر خود مى‌گفت:يا حسين،يا حسين! و اين ارتباط ميان يك رزمنده در آسمان و يك رزمنده در زمين را مى‌رساند.اين نشان‌دهندۀ اين است كه رزمندۀ آسمان و زمين،ارتباط مستقيم با امام حسين(ع)،سرور شهيدان دارند و همين ارتباطهاست كه در همه حال رزمندگان اسلام را يارى مى‌كند و هميشه پيروزى با رزمندگان اسلام است. [١]

نمونه ديگر از اين شور و عشق به مكتب و نام حسين(ع) را از زبان رزمندۀ جانباز سيد سعيد موسوى،از نيروهاى گروه تخريب لشكر ٢٧ حضرت رسول بشنويم:

به ياد برادر متين مى‌افتم.الآن در تهران است.در يكى از عمليّات‌ها پايش روى مين رفت و به سمت بالا پرتاب شد.وقتى روى زمين افتاد،اولين كلمه‌اى كه از دهانش بيرون آمد اين بود:«يا حسين تقبّل منّى».نمى‌دانم چطور بود كه با اين كه يك پايش در اثر انفجار قطع شده بود،اصلاً احساس ناراحتى و درد نمى‌كرد. [٢]

عشقبازى با نام اباعبداللّه و جانبازى در راه مكتب او،ويژگى رزمندگان جبهه‌ها بود و اين محبّت و دوستى،زمينه‌ساز عمل عاشورايى مى‌شد.نمونۀ شگفت و زيباى زير ترسيمى از اين عشق و دلباختگى و سلوك عارفانه است:

فلاح‌نژاد فرمانده گروهان ما بود.يكى از مايه‌هاى خوشحالى بچّه‌هاى