عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج3) - سنگری، محمدرضا - الصفحة ١٤٨ - ١-١ حماسه

شايد زيباترين و رساترين وصف پس از اين سخن امام(ع)،اين بيت شيخ كاظم ازدى باشد كه مى‌گويد:

قَدْ غَيَّرَ الطَعْنُ مِنْهُمْ كُلَّ جٰارِحَةٍ إِلاّ المَكٰارِمَ فىٖ أَمْنٍ مِنَ الغِيَر [١]

ضربه‌هاى شمشير و نيزه بر همه‌جاى بدن آنان (شهيدان كربلا) زخم و جراحت نهاد،امّا مكارم و بزرگ‌منشى و عظمت روحى آنان در نقطۀ امنى بود كه هرگز زخم و آفت نپذيرفت.

در آسمان تمام نبردهاى تاريخ و حتّى تاريخ اسلام هيچ نبردى به درخشش حماسۀ كربلا نيست.كدام نبرد و غزوۀ پيامبر(ص) را مى‌شناسيم كه عناصر نامطلوب،وابستگان و زنجيريان خاك و دل‌هاى مذبذب و چشم‌هاى از هراس گردشده در آن نباشد.به ديگر سخن،كدام حادثه را جز كربلا مى‌توان يافت كه ناخالصى‌ها و ناخالص‌ها از شكوه آن نكاهند.تنها يك حادثه است كه همۀ عناصر آن از گذرگاه پالايش و صافى گذشته‌اند تا «حادثه‌اى بى‌نقص»و به معناى دقيق‌تر«حادثه‌اى اسوه»را رقم بزنند و براى همين امام عاشورا فرمود:

وَ لَكُمْ فىَّ أُسْوَةٌ [٢]

و من براى شما الگويم.

كربلا به همين دليل افت و آفت ندارد،همه پاكباخته و عاشقند و امام كربلا براى ارائۀ اسوه به فرداى انسان،آنان را از آزمون‌هاى دشوار گذراند تا سست‌پايان بروند و بازماندگان،راه را تا پايان بروند؛پايانى حماسه رنگ، درخشان و راهگشا.