عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج3) - سنگری، محمدرضا - الصفحة ١٤٤ - ١ شعر

آن‌گاه كه از روى ستم دست ذلّت بدهم و خود را از خطراتى كه مرا هدف قرار داده‌اند،كنار بكشم.

اين سرودۀ حماسى آمادگى براى نبرد و جانفشانى را فرياد مى‌زند و زير بار ننگ و مذلّت رفتن و خوارى همراهى و سكوت در مقابل بيداد را نكوهش مى‌كند.

امام در طول راه از مكّه تا كربلا بارها براى تبيين هدف،فرجام راه،ترسيم چهرۀ دشمن و تباهى و سياهى و روزگار خويش،به سروده‌هايى تكيه مى‌كند.

برخى از اين سروده‌ها از خود امام نيستند و امام به سرايندۀ آن‌ها نيز اشاره دارد،امّا برخى سروده‌ها از خود اباعبداللّه است.ابيات مشهور زير كه رنگى از اندوه دارد و تلويحاً نيز به شهادت اشاره دارد،از خود امام است كه در شب عاشورا در خيمه زمزمه مى‌كند:

يٰا دَهرُ أُفٍّ‌لَكَ مِنْ خَليٖل كَم لَكَ بِالاِشرٰاقِ وَ الاَصيٖل

مِن صٰاحبٍ أو طٰالبٍ قَتٖيلٍ وَالدَّهرُ لاٰ يَقْنَعُ بِالبَديٖل
وَ انَّمٰا الاَمرُ الىَ الجَليٖل وَ كُلُّ حَىٍّ سٰالكُ سَبيٖل [١]

اى دنيا! افّ بر دوستى تو كه بسيار از دوستان و خواستارانت را سپيده‌دمان و شامگاهان به كشتن مى‌دهى و هرگز به بديل آنان قناعت نمى‌ورزى.همانا كارها به خداى بزرگ واگذارده و هر زنده‌اى رهرو اين راه است.

در ميدان شهادت نيز سروده‌اى حماسى و شكوهمند از آن حضرت نقل شده است كه مطلع آن بسيار مشهور است:

المَوْتُ أَوْلىٰ مِن رُكُوبِ الْعٰار وَ العٰارُ أَولىٰ مِن دُخُولِ النّٰار [٢]

مرگ بهتر از پذيرفتن ننگ است و پذيرفتن ننگ بهتر از قبول آتش.