عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج3) - سنگری، محمدرضا - الصفحة ١٧٢ - ٢ نوحهها و مراثى
پس از گذشت سالها از آن روزها و لحظهها،هنوز همان نوحهها و سرودهها و مرثيهها در ياد و خاطر رزمندگان و مردم ما باقى است.چه كسى از آن روزها اين بيت معروف را در خاطر ندارد كه:
هركه دارد هوس كرب و بلا بسم اللّه
هركه دارد سر همراهى ما بسم اللّه
يا طنين اين سروده با صداى گرم برادر«حاج صادق آهنگران»را فراموش مىكند كه:
با نواى كاروان،بار بنديد همرهان
اين قافله عزم كرب و بلا دارد
اندكصدايى كافى بود تا در جبهه ذاكر و مدّاح اهلبيت باشى.حتّى گاه در سنگرهايى كه ظرفيّت چندنفر بيشتر نداشت،مجال و فرصتهاى فراغت به نوحه و مرثيهخوانى مىگذشت.
اين نوحهها گاه محصول ذوق و ذهن خود رزمندگان و گاه محصول كوشش دستهجمعى بود،به سخن ديگر،جمع در سُرايش آن مؤثّر بودند.
نوحهها در دوران دفاع مقدّس وجهى متفاوت با نوحههاى گذشته پيدا كردند.قديمترين نوحهها معمولاً محتوايى سوزناك و محزون داشتهاند و شايد تاريخ نوحههاى فارسى در زمينۀ عاشورا به بيش از پنج قرن برسد؛ هرچند از نظرگاه كمّى و كيفى،اوج نوحههاى عاشورايى را بايد در عصر صفويّه دانست.
نوحههاى دوران دفاع مقدّس افزون بر اندوه و حزن،لحن حماسى و هيجانى دارند.به عبارت ديگر،نوحهها جز طرح مصائب كربلا،نقش برانگيزانندگى و بسيج براى حضور در جبههها يا شركت در عمليّاتها را ايفا مىكنند.