أجوبة المسائل، پاسخ به جديدترين استفتاءات - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٦٦ - نماز قضاى نيابتى

ج ٩- قضا نمودن نماز و روزه قضا شده پدر و مادر، بوسيله بچّه مميّز كفايت نمى‌كند، اگرچه آن بچّه، پسر بزرگتر پدر و مادر باشد.

س ١٠- شخصى وصيّت كرده ثلث مالش را براى نماز و روزه قضا شده صرف كنند، بعد ورثه تمام اموال را بين خود تقسيم كرده‌اند، آيا پسر بزرگتر بايد نماز و روزه را قضا كند يا خير؟

ج ١٠- بايد به وصيّت عمل گردد و ورثه ضامن آن مقدارى هستند كه مورد وصيّت قرار گرفته و تا زمانى كه نماز و روزه پدر انجام نشده است، بر پسر بزرگتر واجب است، قضا نمايد.

س ١١- پدرى يك عمر نمازش را با قرائت غلط خوانده، آيا بر پسر بزرگتر واجب است كه نمازهاى پدر را قضا كند؟

ج ١١- اگر پسر بزرگتر مى‌دانست كه پدر مى‌توانسته قرائت را درست كند و نكرده، بايد قضا نمايد ولى در صورتى كه احتمال مى‌دهد پدر نمى‌توانسته اصلاح كند، قضا بر پسر لازم نيست.

س ١٢- پدرى كه در حدود پنجاه سال نماز نخوانده و روزه هم نگرفته، پسر بزرگش به او اعلام كرده كه من، نمازها و روزه‌هايت را قضا نخواهم كرد، آيا پسر بزرگ او بعد از فوت پدر، مى‌تواند نماز و روزه‌هاى پدر را انجام ندهد؟

ج ١٢- بايد نمازها و روزه‌هاى ترك شده پدر را پسر بزرگ بعد از فوت پدر انجام دهد و تذكّر او تكليف را ساقط نمى‌كند.

س ١٣- آيا قضاى نمازهاى پدرى كه عمداً نخوانده بر عهده پسر بزرگتر است؟

ج ١٣- بلى بايد پسر بزرگتر قضا كند.

س ١٤- اگر فرزندى فوت نمود، آيا بر پدر واجب است نماز و روزه‌هاى قضا شده او را بجا آورد؟

ج ١٤- واجب نيست.

س ١٥- آيا مى‌شود از ناحيه كسى كه زنده است اعمال مستحبّه را بجا آورد و قضا كرد؟

ج ١٥- بعضى از اعمال مستحبّه را مى‌توان از طرف شخص حىّ نايب شد مانند