چون خبر آمدن حیوانات به درگاه ملک دادبخش رسید، از ندمای خاص یکی را که در محل قرب اختصاص یافته بود، به نزد حاکم شرع فرستاد و آن حاکم مردی بود از آل ذوالقرنین، با قوّت و شوکت تمام و صلابت و مهابت عظیم در عهد خلفای راشدین ایمان آورده، و از ائمه تابعین علم آموخته، در تنفیذ امور شرعی به غایت ماهر بود و در تمشیت احکام قادر و قاهر.

چون خبر رسول را بشنید، به تعظیم و تعجیل تمام استقبال کرد و رسول بر سنّت اصحاب چنانچه شرط عزّت بود:

شعر

زمین بوس کرد از تواضع نخست
بیان کرد با شاه خسرو نژاد

پس آنگه پیام ملک را درست
بگفت ای جهاندار با عدل و داد

جماعتی، حیوانات مکر محضری کرده‌اند و از جور بنی‌آدم مظلمه به حضرت ملک جنّیان آورده و مقصود از شکایت و مضمون حکایت آن است که می‌گویند: ما را به وجه شرع و معاملت، نه از جهت دعوی و مخاصمت، با طایفه مردم ماجرایی است که جز بحجّت قطعی و برهان ضروری به آخر نخواهد رسید، از جمیع حیوانات برّی و بحری و اهلی و وحشی. هر گروهی که بودند، حَکمی را به اتفاق عدول و ثقات و علما و قضات خود به این مناظره فرستاده‌اند و ملک جنّیان، دادبخش بن فیروز را در این معنی حاکم ساخته‌اند. صورت حال اینکه عرضه افتاد.

چون حکایت او به فهم همگان برسید، اکابر و صدور شهر بر در ایوان شاه جمع آمدند و ایشان نیز به اتفاق یکدیگر هفت حکیم را از هفت اقلیم که در آنجا ساکن بودند،