وجه است و فوقیّت خود به کدام حجّت و برهان در کدام عهد و زمان و در کدام عصر و دوران ثابت کرده‌اند؟ اگر این تفوُّق به قهر و غلبه است، ما نیز قوّت و شوکت خود ظاهر کنیم و اگر به فضیلت ذاتی است، هر آینه به دلیل و حجیّت عقلی یا نقلی ثابت باید کرد.

مردم چون سخن شتر شنیدند، از آنجا که کبر و نخوت[١] انسانیست، قصد کردند که بانگی بتهور و غضب بر او زنند.

منصف وزیر پیش آمد و گفت: این محکمه مناظره و مجادله است، نه معرکه حرب و مقاتله. سخن به حجّت گویید و طریق انصاف پیش گیرید و از استبداد و استنکار اجتناب نمائید و از مناقشه و مکاوحه[٢] محترز باشید که این همه نتیجه وقاهت و سفاهت است علی الخصوص در این مجلس که مَلکِ مُلکاسا بر سریر فَلک فرسای خود نشسته و چندین امرای کامکار و نقبای نامدار بر دو قدم ایستاده‌اند.

حکیم حجاز نزدیک او بود، به رسم عرب بی‌توقف و تکلّف آواز برکشید و گفت:

مثنوی

آغاز سخن به نام پاکی
او می‌دهد از کمال و قدرت
هستی که ز فیض اوست هستی
از قسمت اوست رنج و راحت
چون عقل گذر ندارد اینجا
شاها چو بفَرّ دولتِ پیر
هم مغز بیافرید و هم پوست
میدان که اساس شهریاری

کو می‌کند آدمی ز خاکی
علم و خرد و بیان و حکمت
در قاعده فراز و پستی
او بخشنده مرهم و جراحت
آن کیست که دم بر آرد اینجا
از بختِ جوان شدی جهانگیر
پس کرد پدید دشمن و دوست
از عدل پذیرد استواری

[١] . خودستایی، بزرگ منشی

[٢] . علناً دشمنی کردن