بغدادی ، و او مرید خال خود شیخ سری سقطی، و او مرید حضر معروف کرخی، و او مرید داود طایی، و او مرید خواجه حبیب عجمی، و او مرید خواجه حسن بصری، و او مرید سرحلقه اولیا حضرت علی بن ابی طالب علیه السّلام، و وی مرید سالار انبیا حضرت محمّد مصطفی صلّی اللّه علیه و آله و سلّم.

امیر حسینی سالها به سلوک مشغول بوده و با بسیاری از اکابر صحبت داشته و علما و فضلای همعصر به تبحّر علمی او اعتراف داشتند. حضرت شیخ محمود شبستری (م: ٧٢٠ ه.ق)، در جواب سؤالات منظوم وی، مثنوی بسیار نغز و ارزنده‌ای با عنوان گلشن راز به نظم کشیده است که نمونه بارز تصوّف نظری و علمی است.به استدلال استاد جلال الدّین همایی در قرون هفتم و هشتم هجری که عصر صوفی مطمح نظر ماست، دو طریقه تصوّف وجود داشته است:

١- تصوّف عاشقانه که از آثار عطّار نیشابوری و مولوی بلخی برمی‌آید.

٢- تصوّف عابدانه که همان مکتب سهروردی و محیی الدّین ابن عربی و ابن فارض مصری است. در این عصر عرفا و مشایخ صوفیّه از مکتب نظری ابن عربی هم استفاده می‌کردند و همین طور از مکتب عملی سهروردی هم بهرده می‌بردند، و از تصوّف عاشقانه نیز برخوردار بودند. در عین حال علوم عرفانی در مکتب سهروردیّه با شرع و زهد آمیخته شده است، و به قول مایل هروی:«امّا میر حسینی در تصوّف زاهدانه و عاشقانه منهمک بوده است»

تاریخ وفات حضرت امیر حسینی به قول عبد الرّحمن چشتی: ٧٠٨ یا ٧١٠ ه.ق، به قول خواند میر: ٧١٧ ه.ق ، به قول جامی: ٧١٨، به قول دولت‌شاه احمد علی هاشمی سندیلوی:٧١٩، و به قول هدایت در مجمع الفصحا: ٧٢٣ و در ریاض العارفین: ٧٢٨ مندرج است.و نیز در ریاض السّیاحة و هدایة العارفین: ٧٣٨ و در کشف الظّنون در ذیل زاد المسافرین: ٧٧٠ ضبظ شده است. لکن به دلیل بیتی از زاد المسافرین که نسخه خطّی آن در کتابخانه شاه اوده(هند)محفوظ است. امیر حسینی تا سال ٧٢٩ در قید حیات بوده است. آن بیت این است: