این علمی است که اساس شرع انبیا را استحکام می‌پذیرد و از ترشّح دریای علم لم‌یزلی است که زلال معرفت از عین او بر جوشد، نه این علم که )فَرِحُوا بِمَا عِنْدَهُمْ مِنَ الْعِلْمِ([١] عبارت از آن است.

حکیم خراسان چون به این حرف رسید، جماعت حیوانات سر بر قدم او نهادند و به عذر و استغفار، در درگاه غرامت رفتند.

ملک جنّیان با قوم خود یکپارچه زبان به دعا و ثنای او برکشیدند و گفتند:

نظم

[١] [١٩٥]. غافر/ ٨٣.

[٢] . سحبان وائل از خطیبان عرب است که زبان آوری او میان اعراب مثل شده است. می‌گویند: فلانی از سحبان هم سخن‌آورتر بود. هرگاه که سحبان خطابه می‌خواند، مانند باران عرق می‌ریخت و یک حرف را دوبار تکرار نمی‌کرد. از خطابه باز نمی‌ایستاد و نمی‌نشست تا خطابه به پایان می‌رسید.