در حالى‌كه نسبت آمار طلاق به آمار ازدواج‌ها در «ايران»، ٣/ ١٦% است، اين شاخص در «فرانسه» ٢/ ٥٣%، «روسيه» ٦/ ٥٢%، «نروژ» ٨/ ٤٩%، «آلمان» ٨/ ٤٨%، «كانادا» ٣/ ٤٦%، «استراليا» ٢/ ٤١%، «ژاپن» ٨/ ٣٥%، «چين» ٢/ ٢١%، «تركيه» و «اردن» ٣/ ٢٠% و ... مى‌باشد. اين بدان معناست كه در كشورهاى توسعه‌يافته، درصد طلاق‌ها به نسبت ازدواج‌ها در حدود ٥٠% است؛ يعنى يك طلاق در مقابل دو ازدواج، در حالى‌كه در ايران در برابر هر ١٠٠ ازدواج، ١٦ طلاق اتّفاق مى‌افتد.

البتّه علّت اختلاف فاحش در اين ارقام، تفاوت‌هاى فرهنگى فاحش بين كشورهاى مختلف در زمينه طلاق مى‌باشد. به عبارت ديگر، نوع برخورد با واقعه جدايى و پيامدهاى ناشى از آن، بين كشورهاى مختلف، متفاوت است. اين تفاوت‌ها عبارتند از اينكه:

- در غرب ازدواج و طلاق، هر دو امرى فردى و در ايران، امرى اجتماعى است؛ به عبارت ديگر، ازدواج و طلاق در غرب، فقط به زن و مرد مربوط مى‌شود، امّا در ايران، تمام افراد اقوام و فاميل را درگير مى‌كند؛

- نكته ديگر اينكه در غرب، ازدواج‌ها اغلب ساده است و به همان نسبت طلاق هم ساده گرفته مى‌شود و به نظر مردم جامعه يك اتّفاق منفور، آن‌گونه كه در ايران تلقّى مى‌شود، نيست.

امّا ازدواج‌هاى تجمّلاتى و تشريفاتى و صرف هزينه‌هاى هنگفت در مراسم ازدواج، ناخودآگاه طلاق را به امرى ناخوشايند تبديل كرده است. حمايت خانواده‌ها به همين دليل از فرزندان طلاق گرفته، بيش از ايران است.

- در غرب شانس ازدواج مجدّد براى هر دو طرف بيشتر است؛ زيرا همچنان‌كه گفته شد، نگرشى منفى نسبت به اين موضوع وجود ندارد؛

- تعداد زنان شاغل و داراى استقلال مالى در غرب به مراتب بيش از ايران است. به همين جهت است كه طلاق براى زنان در جامعه غرب، نگرانى‌هاى كمترى ايجاد مى‌كند؛

- گذشته از موارد فوق، مذموم بودن پديده طلاق در دين اسلام، عامل مهمّى است كه باعث مى‌شود در ايران، طلاق كمتر از كشورهاى غربى اتّفاق بيفتد.

پيشنهادها و راهكارهاى مؤثّر در كاهش طلاق‌

- فراگير كردن فرهنگ گفت‌وگو در بين خانواده‌ها؛

- پرهيز خانواده‌ها از ازدواج‌هاى سهل‌انگارانه و سرسرى؛

- توسعه مراكز آموزشى مشاوره خانواده قبل و بعد از ازدواج؛

- برگزارى كلاس‌هاى آموزشى مديريت حلّ بحران براى خانواده‌ها؛

- ايجاد مراكز امداد و ارشاد در كنار دادگاه‌هاى خانواده براى خانواده‌هايى كه دچار اختلاف شديد هستند؛

- كاهش هزينه‌هاى مشاوره براى جوانان و در نظر گرفتن يارانه‌هاى دولتى در اين زمينه؛

- آموزش والدين و آشنا كردن آنها نسبت به روحيات جوانان؛

- پرهيز خانواده‌ها از دخالت‌هاى بدون آگاهى و بينش در زندگى فرزندان.

پى‌نوشت‌ها:

(١). دانشجوى دكترى رشته جامعه‌شناسى و مدرّس دانشگاه.

منبع: نشريه «خانواده خوشبخت»، شماره ٦، مهر ١٣٩٥، صص ٤٠- ٤٢.