«اى جابر! آنها جانشينان من و ائمّه مسلمانان پس از من هستند. اوّل ايشان على بن ابى‌طالب است و بعد از او حسن و حسين و على بن الحسين و محمّد بن على- كه در «تورات» به باقر معروف است و تو اى جابر! او را مى‌بينى و آنگاه كه او را ديدار كردى، سلام مرا به او برسان- و پس از او، جعفر بن محمّد صادق و موسى بن جعفر و على بن موسى و محمّد بن على و على بن محمّد و حسن بن على و پس از او هم‌نام و هم‌كنيه من، حجّت خداوند در زمينش و بقيّةالله در بين بندگانش، فرزند حسن بن على، ائمّه مسلمانان خواهند بود. او كسى است كه خداى تعالى مشرق و مغرب زمين را به دست او بگشايد. او كسى است كه از شيعيان و دوستانش غايب شود؛ غيبتى كه بر عقيده به امامت او باقى نماند؛ مگر كسى كه خداوند قلبش را به ايمان امتحان كرده است.»[١]

٤. آيه صادقين‌

در ميان راستگويان عالم، هيچ صادقى بالاتر از محمّد (ص) و خاندان او (ع) پيدا نمى‌شوند. خداوند در قران كريم، به اين حقيقت اشاره كرده است و مى‌فرمايد:

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ‌؛[٢]

اى مؤمنان! پرهيزگارى كنيد و با صادقان باشيد.»

امام محمّدباقر (ع) فرمودند: «كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ؛ يعنى با آل محمّد (ص) باشيد و از آنان جدا نشويد.»[٣]

حضرت اميرالمؤمنين على بن ابى‌طالب (ع) كه بيش از همه، مخاطب به اين سخن بودند و بيش از همه، مبتلا به دروغگويان، در يكى از سخنان خود، مكالمه سلمان و رسول خدا (ص) را به مردم «مدينه» يادآورى كردند:

«شما را به خدا قسم مى‌دهم! آيا مى‌دانيد كه [وقتى‌] خداوند اين آيه را نازل كرد «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ‌»، سلمان عرض كرد: يا رسول الله! آيا اين آيه عموميت دارد يا به عدّه خاصّى مربوط است؟ فرمودند: «به همه مؤمنان، اين مطلب دستور داده شده است؛ ولى صادقان، مخصوص برادرم على و اوصياى بعد از او تا روز قيامت است.»[٤]

اين آيه نيز به مؤمنان دستور مى‌دهد كه همراهى با صادقان را راهكار زندگى خود قرار دهند.

علاوه بر آيات يادشده، آيات ديگرى مانند «آيات مودّت» و «تطهير» به تكليف مسلمانان درباره حضرت على (ع) و همچنين به تكليف مسلمانان درباره حضرت على (ع) و همچنين عصمت اهل بيت (ع) اشاره دارد كه چون از بحث ولايت ايشان دور است، از بيان آن صرف نظر مى‌كنيم.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. مجلسى، محمّدباقر، «بحارالانوار»، بيروت، دار احياء التراث العربى، چاپ دوم، ١٤٠٣ ق.، ج ٢، ص ٢٤٨.

[٢]. عبيدالله بن عبدالله، «شواهد التنزيل لقواعد التفضيل»، ترجمه روحانى، قم، نشر دارالهدى، چاپ اوّل، ١٣٨٠، ص ٣٢.

[٣]. «تفسير فرات كوفى»، تهران، نشر مؤسّسة الطبع و النشر فى وزارة الارشاد الاسلامى، چاپ اوّل، متن، عربى، ص ٤٨.

[٤]. «تفسير العياشى»، تهران، مطبعة العلمية، ج ١، ص ٩.

[٥]. «تفسير صافى»، تهران، مكتبة الصدر، ج ١، ص ٢٤.

[٦]. «البرهان فى تفسير القرآن» قم، مؤسّسه بعثت، ج ١، ص ٤٨.

[٧]. كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ٤، باب ايمان و كفر، باب دعائم الاسلام، ح ٣.

[٨]. همان، ح ٦.

[٩]. ابن بابويه قمى، محمّد بن على، «عيون اخبارالرّضا (ع)»، تهران، نشر جهان، چاپ اوّل، ١٣٧٨ ق.، ج ٢، ص ١٣٥.

[١٠]. همان.

[١١]. «تشيع، اعتقادى اصيل»، حجّت الاسلام مير حميد موسوى، به نقل از سايت دانشكده باقرالعلوم (ع).

[١٢]. همان، ابن بابويه، ص ١٣٦.

[١٣]. «المزار الكبير» لابن مشهدى، دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرّسين حوزه علميه قم، چاپ اوّل، ص ٥٨٧، زيارت مخصوص حضرت صاحب الزّمان (عج)

[١٤]. سوره مائده، آيه ٦٧.

[١٥]. «سيماى امام على (ع) در قرآن»، ترجمه شواهد التنزيل، ص ٩.

[١٦]. «الحياة»، ترجمه احمد آرام، ج ٢، صص ٢٦٠- ٢٦١.

[١٧]. كتاب سليم بن قيس الهلالى، قم، الهادى، چاپ اول، ١٤٠٥ ق.، ج ٢، ص ٨٢٨.

[١٨]. سوره مائده، آيه ٥٥.

[١٩]. «شواهد التنزيل»، ترجمه روحانى، ص ٨٨.

[٢٠]. همان، صص ٩١- ٩٧.

[٢١]. شعر از مرحوم محمبد حسين شهريار.

[٢٢]. سوره نساء، آيه ٥٩.

[٢٣]. سيماى امام على (ع)»، همان، ص ٨٣.

[٢٤]. همان، ص ٨٢.

[٢٥]. ابن بابويه، محّد بن على، «كمال الدّين»، ترجمه پهلوان، ج ١، ص ٤٧.

[٢٦]. سوره توبه، آيه ١١٩.

[٢٧]. «شواهد التنزيل»، همان، ص ١٣٥.

[٢٨]. «اسرار آل محمّد (ع)»، ترجمه كتاب سليم، ص ٢٩٧.