برخى بر اين گمانند كه طرح و بررسى موضوع مهدويت در اين زمان، امرى بى‌فايده است؛ زيرا اين موضوع مربوط به آينده بشريت است و آينده و اتّفاقات آن، امرى است مجمل و مبهم؛ امّا وظيفه ما اين است كه به تكاليف خود در عصر و زمان خود عمل كنيم؛ زيرا هر عصر و زمانى مقتضيات خود را مى‌طلبد.[١]

پاسخ: بحث از مهدويت در اين عصر و زمان آثار و فوايدى دارد كه به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:

١. آرمان قيام و انقلاب مهدى (عج) يك فلسفه بزرگ اجتماعى، اسلامى است. اين آرمان بزرگ گذشته از اينكه الهام‌بخش ايده و راه‌گشاى به سوى آينده است، معبر بسيار مناسبى است براى شناخت آرمان‌هاى اسلامى؛[٢]

٢. نويد به برپايى حكومتى جهانى و اسلامى، اركان و عناصر مختلفى دارد كه برخى فلسفى و جهانى بوده و جزئى از جهان‌بينى اسلامى است و برخى فرهنگى و تربيتى بوده، برخى سياسى است، برخى اقتصادى و برخى اجتماعى است و نيز انسانى يا انسانى، طبيعى مى‌باشد.[٣]

انسان مى‌تواند با الگوپذيرى از برنامه‌هاى جامع و فراگير حضرت در عصر ظهور، به آرمان‌هاى واقعى اسلام نزديك شود؛

٣. در طول تاريخ و در سطح جهان، انقلاب‌هاى گوناگون فرهنگى، سياسى، اجتماعى و ... صورت گرفته است؛ ولى اكثر اين انقلاب‌ها يا در شروع موفّق نبوده يا اينكه در مواجهه با مشكلات فراوان و مقابله با دشمنان خود نتوانسته‌اند دوام بياورند ... و تنها نگاه سبزى كه شيعه به مهدويت دارد، مى‌تواند با ايجاد روحيه اميد در جامعه، مردم را از نااميدى و يأس برهاند. شيعه معتقد به امام زمانى زنده و حاضر و ناظر بر اعمال خود است كه او را در مواقع حسّاس كمك‌كار خواهد بود. اين اعتقاد، از جهت روانشناسى، آثار عميقى را در روحيه شيعيان خواهد گذاشت؛

٤. از آن جهت كه وقت تشكيل حكومت امام زمان (عج) مشخّص نيست و هر لحظه مى‌تواند زمان ظهور باشد. لذا وظيفه داريم كه نظرى به مباحث مهدويت و ظهور كرده و خصوصيات عصر ظهور و وظايف خود در آن عصر را بدانيم؛

٥. رسيدن به حكومت جهانى توحيدى در عصر ظهور، شرايطى دارد كه برخى از آنها به دست خود بشر حاصل مى‌گردد؛ از آن جمله، رسيدن بشر به تكامل همه‌جانبه و رسيدن به سطح عالى فكرى است؛ لذا بر ماست كه آرمان‌هاى اصيل اسلامى در عصر ظهور را بدانيم تا بتوانيم هر چه بهتر در نزديك شدن آن سهيم بوده و زمينه‌ساز ظهور حضرت باشيم؛

٦. بحث از مهدويت، تنها بحث از امورى نيست كه مربوط به آينده بشريت باشد؛ بلكه بحث از امامت و مهدويت است؛ بحث از اينكه در هر زمانى، بايد امام معصومى موجود باشد؛ خواه حاضر و مشهود و خواه غايب و پنهان، تا حجّت‌ها و بينات خداوند باطل نگردد. لذا در روايات اسلامى از رسول خدا (ص) مى‌خوانيم: