١. طاووس در ميان همه مرغان از همه زيباتر است؛ بنابراين، مهدى (عج) در ميان بهشتيان كه همه در زيبايى و جمال كامل هستند، از همه زيباتر است. اگر اين امر را به زيبايى ظاهرى و وجاهت صورت تفسير كنيم، در بهشتى كه يوسف‌ها كم نيستند، مهدى (عج) در ميان آنان طاووس است و زيبايى او با آنان قابل مقايسه نيست.

اگر زيبايى را به زيبايى معنوى و جمال باطنى تعبير كنيم، بر اساس اين حديث، (بعد از پيامبر گرامى اسلام (ص) و اميرمؤمنان، على (ع) كه افضل هستند) آن حضرت از همه افضل و والاتر خواهد بود؛

٢. مهدى (عج) مجمع و دربردارنده تمام خوبى‌ها، جمال‌ها و كمالات است و مجموعه آنها از آن حضرت، يك انسان كامل و اكمل ساخته است. هيچ خير و كمالى ذكر نمى‌شود و به تصوّر نمى‌آيد؛ مگر اينكه مهدى (عج)، واجد آن است. او امام مأمول و آرزو شده است. هيچ پيامبر، ولى و بنده خاصّ الهى نيست كه در آرزوى كمال و قلّه جمالى باشد؛ الّا آنكه آن كمال و برتر از آن، در مهدى (عج) وجود دارد. امروز نيز تمام آمال و آرزوى بشريت، بدانند يا ندانند، در وجود مبارك او و در ظهور و حكومت او است؛

٣. همه ارزش‌ها و كمالات و تمام برترى‌ها و اوج‌ها در جهان امروز، در سايه‌سار امامت و ولايت او تحقّق‌پذيرند. آخرت، آئينه و عكس دنياست. اگر مهدى (عج) ارجمندترين و زيباترين انسان بهشتى است، در دنيا نيز همين سان است و در پرتوى ولايت او است كه مى‌توان در ابعاد فردى و اجتماعى و جهانى به ارزش‌هاى بلند و گم‌شده انسان دست يافت. ارزش‌ها و عناصرى، مثل اخلاق، امنيت، عدالت، رفاه، رضايت و آرامش خاطر، معنويت، انسانيت و امثال آن جز در پناه امام معصوم و انسان كامل، در عالم، سايه‌افكن نخواهد شد؛

٤. طى درجات و مراتب بهشت نيز همين سان است. در حقيقت، تمامى علل و عوامل بهشت‌آفرين، از آثار مكتب ولايت و امامت مهدى (عج) است. اگر به قارى «قرآن» گفته مى‌شود بخوان و بالا برو، به اين دليل است كه قرآن در كنار عترت، انسان‌ها را بهشتى مى‌كند. اگر سير و سلوك اخلاقى و عرفانى، آدمى را اوج مى‌دهد و در مراتب بهشت بالا مى‌برد، آن نيز در پرتوى نور امام و راهنماست كه اگر نباشد، سالكان و رهروان كوى رشد و تعالى، سر از ناكجاآباد درخواهند آورد. چه بسيارند سالكان و ره‌پويانى كه در خيال خام خود سير كرده و طى مراتب مى‌نمايند؛ امّا چون در سايه ولايت نيستند، به جاى بهشت در طريق جهنّم راه مى‌سپارند!

٥. بهشت، چنان‌كه اشارت رفت، آئينه‌دار دنياست. اگر مهدى (عج) طاووس بهشتيان است، بدين معناست كه در ميان نعمت‌هاى بى‌نهايت بهشتى، وجود مقدّس امام، از همه نعمت‌ها برتر و والاتر است. پس در دنيا نيز كه نعمت‌هاى الهى بى‌شمار است، بالاترين نعمت، امام و امامت و ولايت او است؛ چنان‌كه اهل دانش و معرفت فرموده‌اند: هرگاه در قرآن از نعمت به طور مطلق سخن به ميان مى‌آيد، مراد ولايت اهل بيت (ع) است.[٢]

٧. زيبايى طاووس حيرت‌انگيز است. جمال مهدى (عج) نيز اين‌گونه است. در روايات است كه اگر شمّه‌اى از زيبايى و جمال بهشتيان در دنيا جلوه‌گر شود، تمام اهل دنيا مدهوش خواهند شد. در اين ساحت، حجّت بن الحسن (عج) و جمال و زيبايش‌اش براى بهشتيان شگفت‌انگيز است.

البتّه اين نكته نيز روشن است كه عالم ظرفيت نشان دادن جمال و كمال امام معصوم (ع) را ندارد. انبياء و اولياء همواره به قدر قابليت مخاطبان كمالات خويش را آشكار مى‌كرده‌اند. از پيامبر بزرگوار اسلام (ص) روايت شده است: «نحن معاشرالانبياء نكلّم النّاس على قدر عقولهم‌؛[٣]

ما پيامبران با مردمان همواره به قدر درك و عقل آنان سخن مى‌گوييم.»

كمالات امام معصوم و انسان كامل در همه ابعاد، حتّى ابعاد ظاهرى نيز همين‌گونه است.

شخصى به نام على بن محمّد نوفلى گويد: در محضر امام موسى بن جعفر (ع) از زيبايى صوت سخن به ميان آمد. ايشان فرمودند: «حضرت زين العابدين (ع) آنگاه كه به قرائت قرآن مى‌پرداخت، گاه برخى از رهگذران طاقت نياورده و از شدّت زيبايى قرائت و حسن صوت آن حضرت بيهوش مى‌شدند.»

سپس فرمودند: «إنَّ الامام لو اظهر من ذلك شيئآً لمّا احتمله النّاس من حسنه‌؛

آرى. اگر امام چيزى از زيبايى صوت و قرائت خود را آشكار سازد، مردمان طاقت نخواهند آورد.»

نوفلى گويد: اگر اين طور است، پس چگونه بود كه پيامبر خدا (ص) در نماز جماعت به قرائت قرآن مى‌پرداختند (و مردم تغيير حال پيدا نمى‌كردند)؟

امام فرمودند: «آن حضرت فقط به اندازه‌اى كه مردم بتوانند طاقت بياورند، قرآن مى‌خواندند و حسن صوت خود را آشكار مى‌كردند.»[٤]